"Piro" ve "Dedem" retoriği, aslında siyasi bir vizyonsuzluğun ve yapısal zafiyetlerin üzerini örtmek için tasarlanmış bir "pazarlama kampanyasıydı." Ortada topluma vaat edilecek deterministik bir gelecek senaryosu, güçlü bir ekonomik program ya da sosyolojik bir dip dalga olmayınca, boşluk "sevgi pıtırcıklığı" ve yapay bir kucaklaşma mitiyle dolduruldu.
O dönemin en büyük illüzyonu, siyasetin o soğuk, rasyonel ve matematiksel gerçekliğinin yerine "duygusal bir çocukluk" ikame edilmesiydi. Siyaset bilimi ve sosyoloji, kitlelerin rasyonel analiz yeteneğini kaybettiğinde nasıl birer "mürit" gibi hareket edebileceğini defalarca yazmıştır; ama biz bunu canlı yayında, parmaklarla yapılan kalp işaretlerinde izledik.
Bir siyasi liderin meşruiyeti; liyakati, başarıları ve ürettiği rasyonel çözümler üzerinden sorgulanır. Ancak kitleye onu bir "dede", bir "baba" ya da kutsal bir figür (Piro) olarak sunduğunuzda, eleştiri mekanizmasını felç edersiniz. Çünkü insan, "dedesini" seçim kaybetti diye yargılamaz, ona acır; ona haksızlık yapıldığını düşünür. Parmaklarla yapılan o kalp işaretleri, aslında seçmenin kendi rasyonel aklına vurduğu bir kilit, analiz yeteneğini teslim ettiği bir duygusal ipotekti.
Karşıdaki siyasi aklın sahadaki sert, pragmatik ve makyavelist hamlelerine karşı; "kalp yaparak", "halil ibrahim sofrası" söylemleriyle bir konfor alanı yaratıldı. Bu söylem, seküler ve kentli elitlerin vicdanını rahatlatan, onlara kendilerini "iyi ve ahlaklı" hissettiren bir narkoz işlevi gördü. Ancak sandık ve siyasi determinizm, o pembe bulutları tek bir gecede dağıttı.
En acısı da, o gün o kalpleri yapanların, "dedem" diye gözyaşı dökenlerin bugün yaşanan hukuki rezaletler (butlan kararları, koltuğa geri dönme hamleleri) karşısında uğradığı muazzam hayal kırıklığıdır. O gün
Trump’ın "Trump Ice" (su), "Trump University" (ki hiç açılmaması gereken ve davalarla kapanan bir yapıydı), "Trump Shuttle" (havayolu) ve tabii ki Atlantic City’deki "Taj Mahal" başta olmak üzere batan kumarhaneleri... İş dünyasında "büyük deha" olarak pazarlanan bir figürün arkasındaki bu devasa başarısızlıklar serisi, aslında agresif bir marka pazarlamasının arkasında nasıl bir yönetim zafiyeti ve plansızlık olabileceğini çok iyi gösteriyor.
Kemal Kılıçdaroğlu ile kurduğumuz analoji ise ilk bakışta farklı kulvarlar gibi görünse de sistemik bir "süreç yönetimi ve algı hatası" noktasında oldukça dikkate değer bir paralellik barındırıyor. Bu iki figürün başarısızlık hikayelerini yan yana getirdiğimizde şöyle bir tablo çıkıyor ortaya:
1. "Yenilgi" Döngüsünü Doğru Okuyamamak
Trump: Girdiği birçok iş kolunda piyasa dinamiklerini, borç sarmalını ve hukuki sınırları doğru analiz edemedi. Kumarhane gibi "kasanın her zaman kazandığı" bir sektörde bile iflas bayrağını çekti. Ancak her başarısızlığı bir "yenilgi" olarak kabul etmek yerine, suçu sisteme ya da başkalarına atarak kendi mitini korumaya çalıştı.
Kılıçdaroğlu: Karşısındaki siyasi mekanizmanın deterministik yapısını, sosyolojik katmanları ve seçmen matematiğini defalarca yanlış hesapladı. Üst üste gelen her seçim yenilgisini, sürecin yapısal hatalarını masaya yatırıp radikal bir strateji değişikliğine gitmek yerine; "aslında oyları artırdık", "şartlar adil değildi" gibi gerekçelerle rasyonalize etmeye çalıştı. Tıpkı Trump’ın batan şirketlerine rağmen "başarılı iş insanı" imajını sürdürme çabası gibi, o da her mağlubiyetin ardından "demokrasi mücadelesinin lideri" mitine sığındı.
2. Israr ve Esneklik Eksikliği
İki isimde de ortak olan şey, çalışmayan bir formülde ısrar etme eğilimi. Trump, bir sektörde batınca
Reklam
Nihal Atsız’ın öğretmen olarak çalıştığı okula bir gün bir hanım öğretmen gelir. O zamana kadar kimseye bakmayan, kimseyle pek alakadar olmayan Atsız içeri giren o öğretmene ilk görüşte aşık olur. Evet kelimenin tam anlamıyla bu bir ilk görüşte aşktır. Ve aşık olduğu o meçhul hanım öğretmene bu şiirin giriş kıtasını yazar. Bir zarfa koyar ve öğretmenin dolabına bırakır. Aradan günler geçer ve Atsız mektubuna cevap alamaz. O bir görüşte aşık olduğu kadın o mektubuna ve aşk ile yankılanan şiirine cevap vermemiştir. Atsız’ın büyük bir merakla, hasretle ve dört gözle yolunu beklediği cevap bir türlü gelmek bilmez. Daha doğrusu Atsız, mektubuna hiç bir cevap alamamıştır!.. Sonraki bir zaman da kendi dolabını açar ki, bir de ne görsün!. Mektup zarfı bile açılmadan kendi dolabına bırakılmıştır.
Derin bir teessür, şaşkınlık ve biraz da hayal kırıklığı…
Söz susar, kelam başlar…
Yüreğinin dip dalgaları dile gelir ve şiir olur kelama dökülür.
Atsız bu şiirinin adını o gün Geri Gelen Mektup koyar ve gerisini tamamlayarak yayınlar. Malum aşığın meçhul sevgiliye bir mektubudur bu. Ne kadar derin bir aşk ve ne kadar derinden yanan, yankılanan bir sevda hikayesi bu böyle. Öyle olmasaydı bu kadar yanık sevda kokusuyla bu şiiri yazabilir miydi?
Ruhun mu ateş, yoksa o gözler mi alevden?
Bilmem bu yanardağ ne biçim korla tutuştu?
Pervane olan kendini gizler mi hiç alevden?
Sen istedin ondan bu gönül zorla tutuştu.
Gün, senden ışık alsa da bir renge bürünse;
Ay, secde edip çehrene, yerlerde sürünse;
Her şey silinip kayboluyorken nazarımdan,
Yalnız o yeşil gözlerinin nuru görünse…
Ey sen ki kül ettin beni onmaz yakışınla,
Ey sen ki gönüller tutuşur her bakışınla!
Hançer gibi keskin ve çiçekler gibi ince
Çehren bana uğrunda ölüm hazzı verince
Gönlümdeki azgın devi rüzgarlara
UçurumDuygu ve Düşünce
Uçurumun kenarına itilirsin önce. Atlasan sonu belli, ardına baksan hikaye belli. Son tekmeyi vurmadı diye, "iyi" ilan edilmeyi bekleyen insan belli.
Herkes bir parça uçurum taşır içinde. Kimine manzara olur, kimine dip. Ve hayat, bir parça manzarayla derin bir boşluğun arasından geçip gider...
Yürüyüp giderim boşlukların içinden, kıylardan, zamanın tam ortasından. Giderim, bir insanın kalbinden, teninden, göğüs kafesinin içinden...
Ben giderim, uçurumlar da benimle gider...
Byyazar
Byyazar
Sosyal medyada sürekli 
Orhan Kemal ile başlayan 
John Steinbeck ’i karşılaştırıyorlar ve çoğu kişi Orhan Kemal ’in çok daha iyi olduğunu söylüyor. Ama ben okuma tecrübelerime dayanarak aynı fikirde değilim. Normalde hep Türk yazarlara daha yakın olmuşumdur; fakat bu benim için ayrı bir konu.
Orhan Kemal ’in yalnızca 
El Kızı kitabını gerçekten çok beğendim. Diğer romanları bana daha çok ortalama geldi. Ama Steinbeck’te durum çok farklı. Sanıyorum bana basit bir cümle yazsa, onu bile beğenecek kadar kalemine hayranım.
Çünkü dili çok güçlü. Daha ilk on sayfada sizi romanın içine çekiyor. Karakterlerin arasında yaşıyor gibi hissediyorsunuz. Hatta bazı sahneler zihninizde öyle yer ediyor ki rüyalarınıza bile giriyor. En azından bende öyle oldu.
Cennetin Doğusu benim için çok etkileyici bir kitap; artık ilk üçümün içinde. Herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Bir de kupamdaki cümleyi gördünüz mü? O benim favori cümlem;
“Benimle sorunu olan varsa ağlayarak günlüğüne yazabilir.”
Görür görmez aldım zaten.
Umarım harika bir gün geçirirsiniz. Kendinize dikkat edin. Hoşça kalın.
Dip not:
Eleştiri değil tamamen kendi fikrimi söylüyorum.Herkes her yazarı beğenecek değil.
Orhan Kemal ile başlayan John Steinbeck ’i karşılaştırıyorlar ve çoğu kişi Orhan Kemal ’in çok daha iyi olduğunu söylüyor. Ama ben okuma tecrübelerime dayanarak aynı fikirde değilim. Normalde hep Türk yazarlara daha yakın olmuşumdur; fakat bu benim için ayrı bir konu.
Orhan Kemal ’in yalnızca El Kızı kitabını gerçekten çok beğendim. Diğer romanları bana daha çok ortalama geldi. Ama Steinbeck’te durum çok farklı. Sanıyorum bana basit bir cümle yazsa, onu bile beğenecek kadar kalemine hayranım.
Çünkü dili çok güçlü. Daha ilk on sayfada sizi romanın içine çekiyor. Karakterlerin arasında yaşıyor gibi hissediyorsunuz. Hatta bazı sahneler zihninizde öyle yer ediyor ki rüyalarınıza bile giriyor. En azından bende öyle oldu.
Cennetin Doğusu benim için çok etkileyici bir kitap; artık ilk üçümün içinde. Herkese gönül rahatlığıyla tavsiye ederim.
Bir de kupamdaki cümleyi gördünüz mü? O benim favori cümlem;
“Benimle sorunu olan varsa ağlayarak günlüğüne yazabilir.”
Görür görmez aldım zaten.
Umarım harika bir gün geçirirsiniz. Kendinize dikkat edin. Hoşça kalın.
Dip not:
Eleştiri değil tamamen kendi fikrimi söylüyorum.Herkes her yazarı beğenecek değil.
Gülerek yazıyorum yine sana. Kimsenin uğramadığı sokaklardan, kimsesiz kalan ruhumun en dip köşesinden yazıyorum. Dışarıdan bakınca her şeyi yolundaymış gibi duran bir adamın, geceleri sessizce dağılan yanından yazıyorum. Belki sana ulaşmaz bu satırlar, belki hiç okumazsın. Çünkü bazı özlemler vardır; ne kavuşmayı bekler ne de unutulmayı.
Ben de her gece, sana söyleyemediğim onca şeyi sessizliğe emanet edip öyle dalıyorum karanlığa.
Reklam
Reklam