"Öyle bir an olur ki içinde binlerce senelik ayrılık gizlidir. Yine de her veda ediş, zihnin tükenmesinden kaynaklanan bir histen başka bir şey değildir. Biz belki de hiç ayrılmamışızdır."
Tecessus -hatta yeni başlayan bir sevgi- benim Doktor Ragıp'ı Nüzhet'e tercih etmemle neticeleniyordu.
Galiba, düşmana dosttan fazla bağlandığımız alaka noktası budur.
Ve içimde geriye dönmek korkusu var. Hiçbir şey hatır lamak istemiyorum. Elimi cebime sokarken, bana iki gün evvelini hatırlatacak bir kâğıt parçasına, bir şeye rastla maktan bile korkuyorum.