nilgünöz
@dodore
24 Nisan 1995
20 okur puanı
Ağustos 2019 tarihinde katıldı
Bir insan topluluğuyla konuşmaktan nefret ederim. Bir toplulukla konuşurken her zaman içlerinden bir tanesini seçip sözlerimi ona yöneltirim ve konuştuğum sürece ötekilerin de gizliden gizliye bana bakıp hakları olmadan dinlediklerin duygusuna kapılırım. Nefret ettiğim bir şey daha varsa o da insanların kendinizi berbat hissettiğinizi bildikleri halde neşeyle hatırınızı sorup ‘iyiyim’ demenizi beklemeleridir.
Sayfa 186
Puan vermedi·256 syf.·
2026 4. kitabı
Başlarda ilk 70 sayfaya kadar filan sürükledi; fakat sonra olay örgüsü biraz kopmaya başladı. Biraz otobiyografi okuyormuşum gibi de hissettirdi. Olay örgüsü bazı yerlerde kopuyor derken; mesela orada ne olmuştu diyorsunuz ama onu ilerleyen bölümlerde öğreniyorsunuz. Esther karakterinin yaşadığı kimlik bunalımı, kimlik arayışı ve bulamayışı, bu süreçte çok fazla destekçisinin de olmaması veya olmaya çalışanları da belli sebeplerden reddetmesi ne yazık ki onu hazin bir sona sürüklüyor. İçsel sorgulamalar da mevcut kitapta. Kitabın başında elektroşok cihazlarına karşı korku dolu ve reddedici sözler okuyorsunuz sonlarına doğru bunun nedenini anlıyorsunuz. Kendisi de tedavisi için bu yöntemin uygun olduğunun değerlendirildiği bir karakter çünkü. Keşke ilk doktor Buddy ile evlenseydi belki de hayata tutunurdu, kim bilir..
Puan vermedi·324 syf.·
2026 5. kitabı
Başlarda sıkılmam rağmen ortalardan itibaren nasıl bitirdiğimi bilemedim. İlk önce başka bir konudan bahsediyor gibiyken bir anda ortaya çıkan bir mektupla devamı olan önceki kitaba bağlandı konu, ve
10/10
2026 3. kitabı
Bu kitabı yazmak için biraz fizik, biraz felsefe biraz psikoloji bilmek gerekir. En çok da hayat dersi almış olmak gerekir. Nitekim herkes pişmanlık duyar; ama herkes bu şekilde dönüşmez. Esas hayatın yaşadığımız bu hayat olduğunu , pişmanlıklarımız olsa da eğer başka hayatlar yaşasaydık ya da başka şekillerde yaşasaydık bu sefer de başka pişmanlıklarımız, üzüntülerimiz olacağını, hayatta pişmanlık ve üzüntüden, acıdan kaçış olmadığını, o yüzden yaşadığımız hayata ve ana odaklanmak gerektiğini 282 sayfada farklı deneyimlerle anlatmış yazar ve anlatım dili gerçekten çok sürükleyici.
Nora’nın kutuplarda kalmak istediğini düşünüyordum sonra Ash ile evli olduğu hayatta kalmak istediğine emin gibiydim. Hatta kendisi de öyleydi. Oysaki gerçekler bambaşkaydı.
Esas sorun yaşamadığımız için pişmanlık duyduğumuz hayatlar değil. Sorun pişmanlığın kendisi. Büzüşmemize, kuruyup kalmamıza,kendinizin ve bütün insanlığın en büyük düşmanı olduğumuzu hissetmemize neden olan pişmanlığın ta kendisi. Olası hayatlarımızdan herhangi birinin bundan daha mı iyi yoksa daha mı kötü olacağını bilemeyiz. O hayatlar yaşanıyor evet ama biz de yaşıyoruz ve asıl bu yaşantıya odaklanmalıyız.
