İnsanın gördüğü bütün güzellikler ve değerler doğada değil insanın kendisindedir. Dünya boştur aslında ve bütün ihtişamını onu yaldızlayıp yücelten ruha borçludur. Kendine ait olmayan "görkemlerle doldurur kucağını Yeryüzü."
Her insan, kusurlarına ömür boyu minnet duymalıdır. Nasıl ki insan hakikatle boy ölçüşmediği sürece hakikati
tam olarak anlayamazsa, başkalarının kısıtlılıklarından mağdur olmadığı ve başkalarının yeteneklerinin kendindeki
noksanlığa üstün geldiğini göremediği sürece insanların kısıtlılıklarını ve yeteneklerini de bilemez. Kişinin toplum içinde yaşamasını olanaksız kılan ters bir mizacı mı vardır? Mecburen kendi başına mutlu olmaya yönelir ve kendine yetme alışkanlığını geliştirir; böylelikle istiridye misali, zedelenen kabuğunu sedefle onarır, inci yapar.