Asla yalnız değildim...
Düşünüyordum.
Sağımda dünya tatlısı bir ceninin hayata tutunuşunu seyrediyordum.
Solumda dünya güzeli bir kadın nefesi.
İkisinin de ortak çabası hayata tutunmaları.
Kardeşlerim;
Kaf dağı aşıp gelemedik.
Nuh'un gemisinin yolcu listesinde bile adımız yoktu...
Ama Babam seslendi.
Kısık bir çığlıktı onunkisi,ama kulaklarım patlarmışçasına acıttı canımı.
Toprağa değiyordu ayakları ve dikenler yol bulup karışmak istiyordu kanına.
Aaah. En derinden bir ah çekipte atılmaz mı ki bu yorgun bakışlı insanların yüzleri kafamızdan.
Çiçek sulamıyorlar,
Acımıyorlar,
"Ben üzgünüm" bakan bir kediye bile acımıyorlar.
Gülmüyorlar kaldırım kenarından baş veren papatyaya.
Ben gülüyorum,mücadelesi son rauntta ki bir boksörün o tek nefes ihtiyacı oluyor bana.
Sonra söylerim bir ara Allah diyor Tanrı uzun zamandır yok ortalıkta.
Herşeyi beklerim diyor Nietzsche'den.
Hayattayken başaramadı cehennemden görüyor işini.
Gözlerinin içi gülüyor bunu söylerken.
Görmelisin.
Evet görmelisin,beni de gülerken görmelisin.
Özellikle sen bakarken.
Aklımdan milyonlarca senaryo geçiyor bir bilsen.
Seni el üstünde tutmayacağım.
Ama seveceğim.
Hangi hayalin için koyduysan o kafanı yastığa.
Hiçbiri olmayacak belki.
Ama yaşadığın için bir gün bile pişman olmayacaksın.