Korkut
@doktorfaustus
Zevklerin En Yakıcısı
Sözünü ettiğim o tuhaf zevkin özü buradadır işte: Özellikle, o iğrenç yarı umutsuzlukta, yarı inançta, kahrından kendini bilinçli olarak kırk yıl canlı canlı gömmede; zoraki yaratılmış, ama gene de bir ölçüde durumunun kuşkulu çaresizliğinde; tatmin edilmemiş, içine işlemiş isteklerin zehrinde; yıllarca alınan kararların hemen arkasından gelen pişmanlıkların sarsıntılı tereddüdünde...
Sayfa 20 - Can Yayınları
Huzurdaki İhsan
O büyük adamdır Mümtaz. Hem çok büyük adam. Yalnız tek bir kabahati var; kitap gibi konuşuyor. Hatta kitap gibi düşünüyor, ne dehşetli şey değil mi? Kitap gibi düşünmek! Yan tecrit ve tasnif ederek, varılacak yeri bilerek... Ben bir labirentte dolaşır gibi konuşurum. Sen bir saat rakkası gibi iki haddin arasında gidersin. O ise daima terkibin peşinde. Düşüncesinin ışığında ve düşüncesinin yolunda muayyen hedefe doğru yürür gibi konuşur.
Sayfa 36 - Dergâh Yayınları
Suat ile Mümtaz, birbirlerinin zıddı gibi görünmekle birlikte tez ve antitez gibi birbirini tamamlayan karakterlerdir. Öyle ki Suat'ı, bağımsız bir karakter değil, Mümtaz'ın öteki beni, iç sesi olarak yorumlamak dahi mümkündür. Suat'ın "Ben zaten senin yanından hiç ayrılmadım... Vazifem seninle beraber olmak" cümlesi bu yorumlar için çıkış noktası olabilir.
Sayfa 21 - Dergâh Yayınları
O isyan duygusu ile doğanlardandır... Böyleleri için mesut olmak kabil değildir. Ne de kendilerini unutmak... Suat'ı tek bir düşüncede bulmaya çalışma. O karışık adamdı. Garip bir gururu vardı. Sansüeldi, isyankârdı ve nihayet... hastaydı...
Sayfa 17 - Dergâh Yayınları
Suat'ın hüviyetinde acıma duygularını reddeden bir taraf vardır çünkü Suat çok sevilebilir veya ondan nefret edilebilirdi. Fakat ona acınamazdı.
Sayfa 15 - Dergâh Yayınları