İmgeler başlangıçta orada bulunmayan şeyleri gözde canlandırmak amacıyla yapılmıştır. Zamanla imgenin canlandırdığı şeyden daha kalıcı olduğu anlaşıldı. Böyle olunca imge bir nesnenin ya da kişinin bir zamanlar nasıl göründüğünü böylece konunun eskiden başkalarınca nasıl görüldüğünü de anlatıyordu
Yemin ederim, kıskanırdım, kıyamazdım. Başka birini nasıl öpebilirdi benim kızım? O nasıl başka birini babasından çok sevebilirdi? Bunu düşünmek bile benim için korkunç bir şey olurdu. Elbette, saçma bütün bunlar. Elbette, sonunda aklını başına toplar insan, gerekeni yapar. Ama ben kızımı kocaya vermeden önce hayli sıkıntıya sokardım kendimi: Her damat adayını ince eleyip sık dokur, çoğunu ıskartaya çıkarırdım. Sonunda, onun da sevdiği biriyle evlenmesine izin verirdim kuşkusuz. Ama bilindiği gibi, kızının sevdiği erkek bir babaya her zaman için kötü görünür. Bu bir gerçektir. Bu yüzden her ailede tatsızlıklar yaşanır.
Sıkı, sert bir baba tanıyordum. Ama kızının önünde diz çökerdi; ellerini, ayaklarını öperdi, inan, yüzüne bakmaya doyamazdı. Kızı baloda dans ederken bir kenarda beş saat dikilir, gözlerini ondan ayırmazdı. Aklını kızıyla bozmuştu sanki. Bunu anlarım. Gece geç vakit kızcağızının uykusu gelir, yatardı. Babası gece uykusundan uyanır, kızını öpmek, kutsamak için yatak odasına giderdi. Kendi eski püskü, kirli giysilerle dolaşır, her konuda cimrilik eder, ama cebindeki son parasını verip kızına pahalı hediyeler alır, kız yeni hediyesini beğenirse sevincinden göklere uçardı. Babalar, her zaman annelerden çok severler kızlarını. Bunun için baba evinde kızlar daha mutludurlar! Benim bir kızım olsaydı sanırım kocaya vermezdim onu.