Sözüme güven, dönmem ben, kahpelik etmem
Bu yola bi' baş koydum, seni kimseye yedirmem
İçini rahat tut, başını hep dik tut
Sabret, bu duvarları bir gün yıkacağız elbet
Ben senden vazgeçmem
Işıkları söndürseler bile
Korkuma yenilmem
Ellerim, kollarım tutmasın isterse
Ben sensiz pes etmem
Bir akıl versen bana, kurtulsa şu beden
Bir isim bulsan bana duyanı ürküten
Bir yol açsan ufukta, yollara düşsen
Yeter ki inan bana, başka bi' şey istemem
Bir defa çıktım o kuyulardan, asla dönmem sanıyorsun.
Sonra birden karşına başka bir kuyu daha çıkıyor, sanki, eski tanıdık bir dost görmüşsün gibi yeniden dibine iniyorsun.
Karanlıktı ama nasıl oluyorsa mutlu ediyordu seni, son bir umuttu belki gibi ya da Şiddetli bir özlem…
Ne farkeder ki, her kuyunun dibi aynı değil mi?
Işığa karşı nefretidir ruhunun, sana karanlıkları sevdiren.
Kimden ve nereden geldi bilmiyorsun!
Gizliyorsun, renkleri ve çiçekleri sever gibi yaşıyorsun
Oysa en huzur bulduğun yer soğuk ve karanlık bir kuyu…
İnsan ömründe bir tını yakalar bazen. Bu tınıyla yaşadıklarının ayaklarını yere bastığını hisseder. Mecburiyet ya da katlanma olmaksızın katılır her şeye. Bu tınıyı kaybettiğinde ise kendini ardından itelemesi gerekir yaşamak için.
Bir zamanlar buranın da öyle güzel bir tınısı vardı ki benim için. İnancımı berkiten yakınlıklar vardı. Yazdıklarımda anlattıklarımdan daha fazlasını anlayanlar vardı. Ben öyle hissediyordum hiç değilse. Yazmanın bir şevki vardı benim için. Şair, hayata beraber başladığımız dostlarla da ayrıldı yollar bir bir diyordu. Herkes bunu yaşıyor sanırım sanalda da olsa. Sanal alemle gerçek alem dostluklarının kıyasın yapmayacağım. Çünkü sanırım artık, ikisi birbirine üstün tutulamayacak kadar birbirine karıştı ve kabul edildi.
Muhit Dergi'nin bir sayısında "insanın yüz yüze hiç görüşmediği çok özel dostlukları olabilir. Bir masada oturup çay içmemiştir ama kelimeleriyle kurduğu bir ünsiyet vardır. Telefonun bir ucunda sadece sesini duymuştur ama aynı ideale bağlanmış olmanın gönül yakan güzelliği onları bir ve beraber kılmıştır." diye yazıyordu. Lakin bir nadideliği dillendirdiğini bildiğinden emin değilim. Bazen bize umut ve saadet aşılayan cümlelerin güzelliği anlatılanların bize rast gelmeyecek kadar nadide oluşunu görmemizi engelliyor. Bu cümleleri duyduktan ya da okuduktan sonra belli bir süre doruk bir inançla yaşayıp sonra birdenbire çakılıp kalışımız hep bundan.
Kısaca olmayan sanal dostlarım üçbeşgün önce ayrıldığım inzivama yeniden dönmem yakındır.
Muhit Dergi'nin bir sayısında "insanın yüz yüze hiç görüşmediği çok özel dostlukları olabilir. Bir masada oturup çay içmemiştir ama kelimeleriyle kurduğu bir ünsiyet vardır. Telefonun bir ucunda sadece sesini duymuştur ama aynı ideale bağlanmış olmanın gönül yakan güzelliği onları bir ve beraber kılmıştır." diye yazıyordu. Lakin bir nadideliği dillendirdiğini bildiğinden emin değilim. Bazen bize umut ve saadet aşılayan cümlelerin güzelliği anlatılanların bize rast gelmeyecek kadar nadide oluşunu görmemizi engelliyor. Bu cümleleri duyduktan ya da okuduktan sonra belli bir süre doruk bir inançla yaşayıp sonra birdenbire çakılıp kalışımız hep bundan.
Kısaca olmayan sanal dostlarım üçbeşgün önce ayrıldığım inzivama yeniden dönmem yakındır.
Öyle bir kader ki bu
Öyle bir ceza bana
Bin kere vursan da ölmem ölmem
Son bir sözü varsa
Hayatın kullarına
Asla deme asla dönmem dönmem
Bak sana kapalı bu yollar
Sanma hep iyi bir son var
Sanma
Boş yere buna kanma