Efsun Güneş
@dorckinnon
26 okur puanı
Eylül 2021 tarihinde katıldı
16. yüzyılda büyük bir yetenkle doğan herhangi bir kadın şüphesiz delirir, kendini vurur ya da ömrünü, kasabanin dılında ıssız bir kulübede kapanıp yarı cadı yarı büyücüye, korkulan, alay edilen birine dönüşmüş halde geçirirdi.
Reklam
Kuvvetli, kararlı bir babamız olsun, bize neyi yapıp neyi yapmayacağımızı söylesin isteriz. Niye? Neyi yapıp neyi yapmayacağımıza, neyin ahlaklı ve doğru, neyin ise günah ve yanlış olduğuna karar vermek zor olduğu için mi? Yoksa suçlu ve günahkâr olmadığımızı işitmeye her zaman ihtiyaç duyduğumuz için mi? Bir baba ihtiyacı her zaman mı vardır, yoksa, kafamız karıştığı, dünyamız dağıldığı, ruhumuz daraldığı vakit mi isteriz babayı?
Yüce Akhilleus. Zeki Akhilleus, ışıl ışıl Akhilleus, tanrılara benzeyen Akhilleus... Övgü dolu sıfatlar nasıl da üst üste yığılıyor. Biz ondan bahsederken bu isimlerin hiçbirini kullanmazdık. "Kasap" derdik biz ona.
Ayağıtez Akhilleus. Bu ilginç işte. Başka her şeyden öte, zekadan öte, yüzelikten öte, onu tanımlayan şey hızıydı. Bir hikaye var, bir keresinde Tanrı Apollon'u Troya'nın bütün ovaları boyunca kovalamış. Sonunda köşeye sıkışan Apollon güya, "Beni öldüremezsin, ölümsüzüm ben." demiş. "Ah, evet" diye cevap vermiş Akhilleus. "Ama ikimizde biliyoruz ki ölümlü olsaydın ölmüştün."
Kimsenin son sözü söylemesine izin yoktu, tanrıların bile.
