Polisiye kitapları severim ama bu kitap klasik bir roman gibi okunmuyor, bunu baştan söylemek lazım.
Kitabın en hoşuma giden yanı, günümüzün teknolojiyle çözülen suçlarından çok önce, dedektiflerin yalnızca gözlem gücü, mantık yürütme ve sabırla nasıl sonuca ulaştıklarını göstermesi oldu. Bazı vakalar bugün okurken basit gibi görünse de dönemi düşününce gerçekten etkileyici. Özellikle ipuçlarının adım adım takip edilmesi ve suçluların küçük ayrıntılar sayesinde yakalanması polisiye severler için oldukça keyifli.
Elbette modern gerilim romanlarındaki yüksek tempo ve büyük ters köşeler burada yok. Kitap daha çok polisiye tarihine ilgi duyanlara hitap ediyor. Her bölüm size farklı bir dönemin suç dünyasına açılan bir pencere sunuyor.
Polisiyenin köklerine kısa bir yolculuk yapmak isteyenler için ilginç ve akıcı bir okuma.
Semerkant
Kitap dört bölümden oluşuyor. İlk iki bölüm gerçekten oldukça akıcı ve merak uyandırıcıydı. Çünkü Karamanlı ve Selçuklu dönemi; Ömer Hayyam- Nizamülmülk- Melikşah- Hasan Sabbah dörtlüsü üzerinden anlatılıyor. Yazar, Melikşah'a hiç acımamış, onu adeta gömmeye çalışmış. Öyle ki, Melikşah'ın tarihi karakterini ve gerçekte nasıl bir hükümdar olduğunu bilmesek, yazarın bu taraflı portresine sorgusuz sualsiz inanacağız. Son iki bölüm, ilk iki bölüme nazaran daha kurmaca üzerineydi. Olayların bağlandığı sonuç kısmı bana biraz zorlama geldi.
Ama romanı bütün olarak ele aldığımda güzeldi, beğendim. Özellikle okuduktan sonra Hasan Sabbah'a karşı duyduğum ilgi ve merak beni Vladimir Bartol'un Alamut'unu okumaya heveslendirdi. Tavsiye ederim
• Gözlerini, kulaklarını ve dilini korumak istiyorsan, gözlerin, kulakların ve bir dilin olduğunu unut.
• Hayatımda yaşadığım en güzel aşktan geriye bu yabancı gözlerin anısı kalsın istemem doğrusu.
• Acaba şimdiden kaçıp ihanet etmek mi daha iyiydi, yoksa bekleyip dua etmek mi?
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Endülüs devletinin yıkıldıktan sonra dönemi anlatan tarihi bir roman. Aşk, acı, Nefret, intikam ve daha bir çok duygu iç içe. Biraz uzun olsa da okumaya değer. Hayatın iniş ve çıkışları çok iyi kurgulanmış.
Kitap Fugui karakterinin hayat hikayesini anlatmasıyla başlıyor. Çok zengin bir aileye sahip olan Fugui de içki var kumar var evli ve çocuklu karısına da çok kötü davranıyor severek evlendiği halde karısını aldatıyor üstelik bunları açıkça kayın pederinin gözü önünde yapıyor. Karısı kumar masasındayken yalvar yakar hamile haliyle onu bu illetten kurtarmaya çalışıyor ama Fugui buna karısını döverek karşılık veriyor ve bundan zerre pişman olmuyor. Güç ve para gözünü kör ettiği için kumarda tüm malını almak üzere plan yapanları bile farkedemiyor. kumarda tüm mal varlığını kaybetmesi sonucu domino taşı gibi herşey yerle bir olmaya başlıyor. Evini parasını kaybeden Fugui nin babası duruma dayanamayıp ölüyor. Kayın pederi ise kapıya düğün konvoyuyla dayanıp kızını karnındaki bebeğiyle geri alıp evine götürüyor. Ama küçük kızı babasının yanında bırakıyor. Fugui herşeyini kaybediyor kızına tutunarak yaşamaya başlıyor. Hayat mücadelesini ve hayatındaki sevdiklerini birer birer kaybetmesini işlemesinin yanında zamanın siyasi olaylarını da açık bir şekilde eleştiren kitap yasaklanıyor. Kitabın yalınlığı akışı konusunda bir sıkıntı olmasa da bana türk filmi sahnesini andırdı çok beğenemedim. Benim için standartın altında diyebilirim bu kadar ünlü olmasının nedeni yazarın cesurca dönemi eleştirmesi diye düşünüyorum. Ama daha farklı bir anlatım ve kurgu olsa sevebilirdim.
Bayılarak okuduğum,bir çok yeri not ettiğim 2025 yılı kurmaca dışı alanında Amerikan Ulusal kitap ödülünü almış bir kitap.
Mısırda doğan, ülkesindeki baskılardan dolayı babası Katar’a göç etmiş, gençlik dönemi sansürsüz,adil yerlere özenerek,batı medeniyetine gıptayla bakarak geçtiğini okuduğumuz bu gazeteci yazarımız Omar El Akkar’ın kitabındaki temel meselesi de Batı’nın insan hakları, özgürlük ve adalet söylemleri ile pratikte yaptıkları arasındaki çelişki aslında.
Yeni çıkanlarda isminden ötürü çok ilgimi çekmişti,kitabın adı şuradan geliyormuş. Gazze b*mbalanmaya başladığında kendisi şöyle bir tvit atıyor. Aslında kitabın ismi de bundan çıkıyor.
"Bir gün, artık tehlike arz etmediğinde, bir şeyi gerçek adıyla anmanın kişisel bir bedeli kalmadığında ve artık hesap sormak için çok geç olduğunda herkes buna hep karşıymış gibi yapacak."
Kitap aslında bu çağda yaşanan s*ykırıma karşı duyulan sessizlikle ilgili ama arka planda Amerikan siyaseti,gazetecilik yıllarında farklı ülkelerde tanık olduğu anıları,yazarlık hayatı ve zorlukları gibi bir çok konu var.
Bilemiyorum dilini üslubunu çok beğendim. Yaşanan vahşeti insan odaklı ve vicdani ele alışı,dini temellerle “benden olana destek” anlayışının ötesindeki yaklaşımı o kadar kuvvetli ki.. Kitabı okuduktan sonra o ahlaki idealizmden etkilenmemek elde değil.
İlginizi çekerse muhakkak okumanızı öneririm.
Polisiye Ve Gizem Türüne Giriş İçin İdeal Bir Roman
Polisiye türüne yeni başlayan biri için İyi Bir Kızın Cinayet Rehberi iyi bir tercih. Çünkü klasik ağır polisiyelerden ziyade gizem ağırlıklı, daha hafif ve rahat okunan bir polisiye deneyimi sunuyor. Kanlı sahneler ya da karmaşık soruşturmalarla boğmuyor, bunun yerine merak duygusunu sürekli canlı tutarak okuru içine çekiyor.
Hikâyenin merkezinde Pip karakteri var. Bir olayın peşine düşmesi, herkesin kabul ettiği bir gerçeği sorgulaması ve vazgeçmemesi hikâyeyi taşıyan en önemli unsur. Aslında kitap bana göre bir cinayetten çok, insanların bir olayı ne kadar hızlı kabullenip sorgulamayı bırakabildiğini anlatıyor. Kasaba için suçlu bellidir, dosya kapanmıştır ve kimse daha fazlasını öğrenmek istemez. Pip ise tam da bu noktada devreye giriyor. Bu yüzden karakteri genel olarak çok başarılı buldum.
Andie’nin gerçekten ölüp ölmediği sorusu kitap boyunca güçlü bir merak unsuru yaratıyor. Sürekli yeni ipuçları ortaya çıkıyor ve bir noktadan sonra okur olarak her ihtimali düşünmeye başlıyorsunuz. Fakat burada küçük bir eleştirim var: Gizem romanlarında yanıltıcı izler normaldir ama bazı sahnelerde bunun doğal bir ipucu olmaktan çıkıp okuru bilinçli olarak yanlış yöne çekmek için kurulmuş bir aldatmaca gibi hissettirdiğini düşündüm. Merak duygusunu canlı tutuyor ama geriye dönüp baktığımda bazı parçalar tam yerine oturmuyor.
Pip’in cesareti ise hikâyenin hem güçlü hem de zayıf taraflarından biri. Başlarda merak eden, araştıran ve pes etmeyen bir karakter olarak çok iyi çalışıyor. Ancak olaylar ilerledikçe bu cesaret fazla büyüyor. Özellikle bazı yüzleşmelerde tek başına hareket etmesi ve kendini ciddi tehlikelere atması bana abartılı geldi. Bu noktadan sonra karakter gerçekçiliğini biraz kaybedip masalsı bir hâl alıyor.
Karakter sayısı zaman zaman kafa karıştırıcı