Seni İçime Gömdüm1000Kitap
Puan vermedi
Sevgili Tomris Uyar’ın Adnan Semih’in etkisinde kalarak Andrew Jolly’den çevirdiği bu küçük ama içerik olarak dev yapıt Kafka, Camus ve Dostoyevski karışımı bir estetik tatla kimlikleşiyor, belleklerimizde bir hüznün romanı olarak irileşiyor.
Yapıtın yazarı hakkında yeterli bir bilgiye ise ulaşılamamış. Ancak bu bilge başka bir roman daha yazmış bu bilgiye ben ulaşmadım çünkü araştırmadım. Araştıranlara selam olsun. Diğer kitabının adı; A Time of Soldiers. Başka kitapları var mı? Bilmiyorum.
Seni İçime Gömdüm, yaşamın odağında parçalanan aşk, sevgi değil ama bunların üstünde ya da bunların da anlamlandıramadığı psikososyal bir sürece denk geliyor. Yüreğe gömülen bir sevda neye denk gelir? Bence en acı ayrılıklara… Yapıt, ötekilerin romanı. Kavminden sürülmüşlerin…
Bir çığlığın romanı: Seni İçime Gömdüm (Lie Down In Me). Yalın! Romanın erkek kahramanlarından Kabrero, kimdir ne iş yapar varlığını nasıl tanımlar ona da bakalım inceleme boyunca. Ama bir sevdanın ardı sıra sürüklenen bir insana bakar gibi.
Roman: “Tan ağarırken ölmüştü kız.” cümlesiyle başlar. Kızılderili olan bu kız, hastadır. Bakıma muhtaçtır. Yaralıdır. Hasta bir kıza tutkuyla eğilişin alanı bir evliliğe kayar. “Karı” olarak kendi topraklarının kızlarından birisini seçmez kahraman. Eski kamyonlar yağlı çadırlar misalidir hayat… O yüreğindeki yangına tutkundur.
Ağabeyine, sevdiği kızın ya da takıntılı bir şekilde içerikleştirdiği kadının hastalığından söz bile etmez:
“Ağabeyine yaradan söz açmayı düşünmedi bile. Duygularını tıpatıp açığa vuracak sözcükleri bulabilse de -diyelim ki vardı böyle sözcükler- yine bir işe yaramazdı; onun sözcükleriyle ağabeyinin aklından geçenler, birbirini tutmuyordu ki” (s.14).
Ağabeyi Kızılderili sosyal kişilik/toplum yaşantısını kendince gördüğü için kardeşinin vazgeçmesi
Eski bir dostun sarılışı gibiydi...Duygu ve Düşünce
Carpe diem... Anı yaşamak hakkında
Ölü Ozanlar Derneği kitabı benim konfor kitaplarımdan birisi. Bir kaç kez baştan sona okudum, filmini baştan sona izledim... Anlayacağınız benim için yeri apayrı bir kitap.
Üzerinde durmak istediğim bir kaç nokta var. İlki bu kitabı okuyan herkesin bildiği üzere
Carpe Diem.
Carpe Diem Türkçe'ye "Günü yakala" olarak geçiyor ve bence bizlerin sürekli olarak ya unuttuğu ya da es geçtiği bir şey.
Carpe Diem; hayatın hızla akıp gittiğini fark edip, sahip olduğumuz zamanı ertelemeden yaşamaktır.
Ben bu terimi ilk burada öğrendim ve beni oldukça etkiledi, bir hayat felsefesine dönüştü.
İkincisi ise kitap karakterlerinin "kusursuz" olmayışı beni çok etkiledi. Belki de bu yüzden kitap hepimizin içine bir dost gibi işledi, bizi sıcak kolları ile sardı.
Kitabı kapattığımda biraz sindirmem gerektiğini fark ettim. Öyle kolay kolay aşılacak bir kitap değil onu da baştan söyleyeyim.
Yıldızlar sizinle olsun güzel insanlar
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
geçti dost kervanıŞiir
Pir Sultan Abdal’ı bilmeyenimiz yoktur. Dinlediğimiz çoğu sazlı türkünün sözleri Pir Sultan Abdal’ın şiirlerinden alınmadır malum. Hayatı hakkında pek fazla bir şey bilmesek de Şah’a karşı duyduğu sevgi Osmanlı’nın Sivas valisi Hızır Paşa tarafından idam edilişi söylenegelir. Kitap içerisinde Pir Sultan Abdal’a atfedilen toplam 491 şiir mevcut.
Yollar Elbet Kesişir
Uzun zamandır çok özlediğim biri var. Hisleri çok kuvvetli bir dost ile konuşurken başka biriyle bir
şeyler yaşamış olabileceği hakkında bir şeyler söyledi bana.Çok üzüldüm, kafa dağıtmak için daldım kitaplara.İşte tam da o gece bitirdim Melanie Klein,Melanie Klein’i. Bu tesadüf olamaz, evrenin elbet bir mesajıydı bana. Son akşam yemeklerinde konuştukları bana kendi hikayemi hatırlattı: İnsanlar başkalarıyla birlikte olsalar da bazı ruhlar çifttir ve bu değişmez.Herkes bakar ama göremez,fark edemez.Gün sonunda yine kadersel bağı olan insanların yolları kesişir.
Puan vermedi·204 syf.·
2026 10. kitabı
Kimilerinin her şeyin bittiğini sandığı, kimilerinin de yeni bir hayatın başladığına inandığı yerde, yüksek duvarlarla gözlerden gizlenmiş eski bir mezarlığın sessizliğinde Aynalı Baba.
Ayna parçaları taktığı sarığı ve cübbesi, teneke parçaları iliştirdiği pejmürde kıyafetiyle tam bir tezat teşkil eden vakara sahip yaşlı bir adam.
Ve Raci..
Pozitivizm ve maneviyat arasında sıkışıp kalmış huzursuz bir genç.
Osmanlı'nın son dönem aydınlarından
Şehbenderzade Filibeli Ahmet Hilmi, Amak-ı Hayal isimli kitabında buluşturmuştur bu iki karakteri. Kitap, okuru, mürşid-i kamil olan Aynalı Baba rehberliğinde irfana uzanan gizemli bir yolculuğa davet eder. Raci, yolculuğun sonunda hayallerin derinliklerinde kaybolmanın aslında kendini bulmak olduğunu keşfedecektir.
Amak-ı Hayal konusu itibarıyla bir seyri sülûk kitabıdır. Ancak yazım türü olarak hangi kategoriye girdiği tartışma konusu olmuştur. İlk tasavvufî roman olduğunu söyleyenler çoğunlukta olsa da içerisindeki Buda, Zerdüşt, Brahman, Platon gibi İslam dışı unsurların varlığı onu alışılmış bir tasavvuf kitabı olmaktan çıkarmaktadır. Üslup açısından ise her ne kadar roman türüne yakın görülse de modern roman kriterlerine tam olarak uymamaktadır. Bu bakımdan Amak-ı Hayal ne tam bir roman ne de tam bir hikaye kitabı sayılabilmiştir. Muhtevası ise ne sadece tasavvuf ne de sadece felsefedir. Anlaşılan o ki Darulfununda felsefe hocalığı yapan ve tasavvufla iç içe bir hayat yaşayan yazarın bu kitapla amacı, felsefî, tasavvufî ve ahlâkî konulara ait görüşlerini okucuyu sıkmadan bir kurgu dahilinde aktarmaktır. Roman tekniğini ise sadece bir kılıf olarak kullanmıştır.
Amak-ı Hayal iki bölümden oluşmaktadır. İlk bölümde Raci ve Aynalı Baba'nın tanışmasına ve Raci'nin rüya aleminde
Kitapta bir avuç toprak almanın hayaliyle yanıp tutuşan iki dostun hikayesini okuyoruz. Üstelik birbirlerinden oldukça farklı bir iki dost Lennie ve George. Lennie’nin akıl olarak bir çocuktan farkı yoktur ve bu yüzden istemeden çoğu zaman George’un başını belaya sokar. George ise daima ona sahip çıkmaktadır. Ancak trajik bir son onları bekler.
Açıkçası kitabı ne kadar keyifle okusam da sonu beni pek tatmin etmedi. Belki de kitap hakkında çok fazla yorum okuyup fazla etkileyici bir son beklentisine girdiğim içindir. Ama genel olarak okurken yer yer duygulanacağınız gayet akıcı bir dille sürükleyici bir hikayeydi. Sadece Lennie ne kadar iyi bir insan olsa da, istemeden de olsa zarar verme potansiyeli olan bir karakter, açıkçası ‘yarım akıllı’ adı altında yaptıklarının normalleştirilmesini de biraz saçma buldum, kadının ölümünde mesela.
Ama genel olarak aralarındaki dostluk bağı, merhamet, hayvan sevgisi gibi temel konuları ele alan, adeta film izliyormuşta merakla sonunda ne olacak diye beklediğimiz bir solukta okuyabileceğiniz bir hikaye.
