Yanımda olmasa da varlığı ile beni mutlu kılan dostlarım var /
Şükür,Ailem var, beni anlayan dostlarım var, huzurum var /
Dostla paylaşılınca acı azalır, mutluluk artar/
Bu dünya çekilmez ama dostların sevgisi dertlere duvar /
KK
Hayyam'dan..Şiir
Gün gelir...
Hırsızlar zengin...
Metresler eş...
Serseriler adam olur...
Odundan kapı, taştan saray olur...
Gün gelir...
Kezbanlar destan...
Onları destan yapanlar mestan olur...
Gün gelir...
Çivisi çıkar dünyanın...
Konuşamayanlar hatip...
Şifa veremeyenler tabip...
Yazamayanlar kâtip olur...
Ama yine öyle bir gün gelir ki...
İşler ters döner.
Aldatan, bir gün sadakat için...
Çalan, bir gün adalet için...
Döven, bir gün şefkat için yalvarır...
‘Piyon’ deyip geçme, gün gelir şâh olur....
Şâha da fazla güvenme…
Gün gelir mat olur.
İnsan yaratıcısına bile nankör iken sana vefalı mı olur?
Oluruna bırak her şeyi bak neler neler olur...
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Bir gün, dünyanın bütün saatleri aynı anda durdu.
Kimse neden olduğunu anlayamadı.
Sabah işe yetişmeye çalışan insanlar durdu önce. Kolundaki saate bakan adam saniye ibresinin titreyip kaldığını gördü. Telefonlar çalışıyordu ama zaman ilerlemiyordu. Televizyonlar açıktı, arabalar hareket ediyordu, insanlar konuşuyordu fakat saatler durmuştu.
İlk başta önemsemedi kimse.
Nasıl olsa düzelir diye düşündüler.
Ama düzelmedi.
Dakikalar geçmedi.
Saatler ilerlemedi.
Takvim aynı günde kaldı.
Ve dünyanın başına gelen en garip şey, insanların düşündüğünün aksine zamanın durması olmadı.
Asıl garip olan, insanların ilk kez nereye yetiştiklerini bilmemeleriydi.
Çünkü meğer insanların hayatı saatlerle değil, aceleyle çalışıyormuş.
Bir kadın sabah evden çıkarken neden koştuğunu fark edemedi.
Bir adam yıllardır ilk kez kahvesini yavaş içti.
Bir öğrenci camdan dışarı bakıp gökyüzünün rengini fark etti.
Zengin, gösterişli, şatafatlı dostla geçirmektense; sıradan, meraklı, eleştirel, gönlü bol birisi ile vakit geçiririm.
Arayış - 4İnsan ve Duygular
Adam yavaşça yürüdü.
Ne acele etti.
Ne de durmak istedi.
Sadece yürüdü.
Ve yürürken anladı ki,
yıllar önce başladığı bu yolculuk
aslında onu bir yere götürmüyordu,
onu yavaş yavaş sadeleştiriyordu.
Çünkü yıllar ona şunu öğretmişti:
Bazı yolların güzelliği,
sonlarında değil;
üzerlerinde yürünürken anlaşılır.
O akşam nehrin kıyısında oturdu.
Su, gökyüzünün son renklerini taşıyarak akıyordu.
Kızıl bulutlar suyun yüzeyinde kırılıyor,
sonra yeniden birleşiyordu.
Adam uzun süre onları izledi.
Ve birden fark etti:
Hayat boyunca hep kalıcı şeyler aramıştı.
Değişmeyecek insanlar...
Bitmeyecek mutluluklar...
Kaybolmayacak güzellikler...
Oysa dünya ona başka bir şey öğretiyordu.
Güzellik, bazen kalıcı olduğu için değil;
geçici olduğu için kıymetliydi.
Bir gün batımı...
Bir bahar sabahı...
Bir dostla yapılan kısa bir sohbet...