Toplumsal Aynalar1000Kitap
Bu kitap için “1970-1990’lı yıllarda geçen dostluk ve aşk ilişkilerini konu alan bir roman” demek yetersiz kalır. İrlanda’da geçen ve Amerika’ya uzanan, yer yer “Amerikan Rüyası” izlerine rastlansa da -Kitabın yazıldığı ve basıldığı yılların yapısı durumu açıklayabilir- birçok hayat hikayesini barındıran, dolu dizgin bir yapıt. En etkileyici yanı ise; toplumsal konuları ve cinsiyet rollerine “gözünüze sokmadan” , büyük bir rahatlıkla ele alınması. Hayatın tam içinden hikayeler, güçlü iç gözlemler ve diyaloglarla aktarılıyor.
Başlarda: bir beyaz yaka hikayesi okur gibi hissettim.
Ortalarda: Monoton bir dizi tadında, sürükleyici bir aile trajedisine dönüştü.
Sonlara Doğru ise: Geçişler hızlandı, verilmek istenenler netleşti; sanki 90’larda geçen, merak unsuru yüksek bir Amerikan dizisi izliyor gibiydim.
Bu kitabı psikolojik yönden ele almamak imkansız. Bazı karakterlerin derinleşmesine veya geçmiş öykülerine daha fazla ihtiyaç duysam da insanın en yalın hallerini, psikolojik çıkarımlara son derece elverişli şekilde görebildim. Kitap adeta zengin bir laboratuvar gibi; içinde şunları barındırıyor:
• Cinsiyet rollerinin yansıması
• Bireyci ve toplulukçu kültürlerin karşılaştırılması
• Travma, yasın halleri ve bağımlılık psikolojisi,
• Değersizlik ve yetersizlik duygularının oluşturduğu döngüler,
• Sevilme ihtiyacının davranışa yansımaları ve çocuklukta karşılanmayan ihtiyaçların doyumsuz davranışlara dönüşmesi…
Ve en önemlisi: Dönüşümün birden gerçekleşmeyen, sancılı bir doğum süreci gibi olan o gerçekçi yapısını izliyorsunuz. Değişim öyle hemen yayılmıyor; zamana yayılıyor. Üstelik kitabın sonuna geldiğinizde bunun bir son değil, o büyük dönüşümün sadece başlangıcı olduğuna şahit oluyorsunuz.
Özetle; psikolojiden demeçler vermeye zorlamayan, toplumsal konulara değinme
Merhaba arkadaşlar sizlere güzel bir çocuk kitabıyla geldim.
.
.
İçerisinde bir çok hikayenin olduğu güzel bir hikaye kitabı.
Bu hikâye tüm çocuklara dostluk ve dayanışmanın önemini anlatmak için yazılmış.
İçten bir kaple okuyan her çocuk, kendini bu dostluk yolculuğunun bir parçacası gibi hissedecek.
İçerisinde konularla ilgili resimlerde yer alıyor.
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
ne kitaptı ama..
Bu kitap hakkında çok fazla şey söylemek geliyor içimden.İlk 50 sayfayı okuyunca çok sıkılmıştım,çok fazla detay vardı,akmıyordu bir türlü.Beklentim farklıydı öncelikle,iyi mi kötü mü bilmiyorum.Ama yüzleşme anı geldiğinde generalin içini döktüğü kısımlar daha heyecanlıydı,daha akıcıydı.
•İlk başta Konrad'a hakk veriyordum,sırf müziğe ilgi duyuyor diye dışlanıyormuş gibi hissetmiştim,onunla daha fazla empati kurmuştum.
•Generalin konuştuğu kısımlar geldiğinde detayların bir anlamı varmış.Generalin bazı dediklerine katıldım,bazılarına katılmadım,bazıları çok düşündürdü.
•Mesela soruların cevapları bazen kelimelerle değil de hayatla da verilebiliyormuş.Bazı dostluklar göründüğü kadar masum değilmiş.Eğer aralarında gerçek bir dostluk olmasaydı, Konrad'ın öldürmek isterken yaşadığı tereddütü, ardından kaçışını ve 41 yıl sonra geri dönüşünü anlamlandırmak mümkün olmazdı.Çünki bence de dost olmayan biri gözünü bile kırpmadan öldürür,öldüremese de kaçmazdı.Arkadaşı olarak gördüğü kişi umrunda bile olmazdı çünki.
•Hayatın anlamı üzerine;yaşlandığında veya olayların üzerinden uzun zaman geçince soruların cevapları,intikam almak,aldatılmış olmak bile o kadar önemsiz oluyor ki,hiç bir anlamı kalmıyor yani.
•Veya insanların "başka türlü" olması o kadar kabul edilebilir bir şey ki(karakterlerden birinin yaratıcı, diğerinin öldürücü olması gibi).Yani sırf bu insani özellikler,hayattan aldıkları zevkler,hayat amaçları farklı diye yargılanması saçma olur,ki insanlar ne kadar çabalasalar da,değiştiremeyecekleri şeyler var.Uyumluymuş gibi rol yapmak ne zamana kadar sürdürülebilir ki?
•Genel olarak bana çok şey kattı,bu kadar detay olmasaydı da iyi olurdu yine de,200 sayfalık bir kitap okumuş gibi hissediyorum bu yüzden.Bu
Arı deyince ilk akla gelen çalışkanlık oluyor değil mi? Kitabın içerisine çok tatlı arılar var ve yoğun bir şekilde çalışıyorlar. Ama bu sefer amaçları bal yapmak değil. Kanatsız arı Mu için bir taht hazırlıyorlar. Çünkü onun dışarıyı görmesini çok istiyorlar ve belki bu şekilde onu uçuracaklar.
Çocuklara ne güzel bir dostluk örneği verilmiş kitapta. Kanadı olmayan arkadaşlarını uçurmak için uğraşan arılar üzerinden dostluk, arkadaşlık kavramları çok güzel aktarılmış. Arı Mu, arkadaşlarının bu çabası üzerine o kadar mutlu oldu ki, zaten nasıl olmasın…
Mu’nun mutluluğu görmeye değerdi. Ama onun hoşuna giden bir şey daha oldu. Onu bir badem ağacının üzerine oturttular ve orada çok tatlı bir karşılaşma yaşadı. Küçük bir örümcek…
Uçmak için kanatlara ihtiyacımız yok, güzel dostlarımız olsun yeter…
Puan vermedi·115 syf.·
2020 648. kitabı
Shakespeare benim okumaktan çok keyif aldığım, çok beğendiğim usta bir kalem olmakla birlikte benim için yazardan öte bir dahi ve büyük bir sanatçıdır. Onun derin ve anlamlı cümlelerinin lezzeti bambaşkadır ve bana tiyatro okumayı sevdiren yazardır.
Bana göre edebiyatın altın çağı 19. Yüzyıldır. Bu devirde kimler yaşamamış ki; bir çok okurun çok beğenerek okuduğu Alexandre Dumas, Dostoyevski, Tolstoy, Victor Hugo, Charles Dickens ve ismini sayamadığım bir çok edebiyat dünyasının yıldızı hep bu yüzyılda yaşamışlar ve yazmışlardır. Shakespeare bu saydığım yazarlardan hemen hemen 250-300 yıl önce yaşamış olmasına rağmen eserlerinin bugün bile beğenilerek okunması onun ne kadar büyük bir yazar olduğunu gösteriyor.
Venedik Taciri dostluk, arkadaşlık, fedakarlık, hukuk ve aşk temelarının çok başarılı işlendiği, tragedya ile komedyanın iç içe geçtiği harika bir eser. Okuduğum diğer eserleri gibi bu eserini de çok severek ve beğenerek okudum.
Bazı okur arkadaşların tiyatro okumaya mesafeli durduklarını görüyorum. Fakat Shakespeare okuyup, onun tadına varanların tiyatyo metinleri ile aralarına koydukları mesafeyi kapatacaklarına inanıyorum. Romeo ve Juliet, Hamlet, Othello, Macbeth veya Venedik Taciri; hangi eseri olursa olsun yeterki okuyun, kesinlikle çok beğeneceksiniz.
|Konusu|
Treacher Collins sendromuyla doğan Auggie Pullman’ın ilk kez okula başlaması. Farklı görünüşü yüzünden dışlanırken, dostluk ve iyiliğin gücünü keşfetmesi.
|Yorum|
Bitti. Kitap aslında 12-17 yaş aralığı için uygun olsa da her yaşta okunması gereken kitaplardan biri. İnsanlara fiziksel görünüşle ilgili ne kadar yargılı olduklarını çok güzel anlatan bir kitap. Auggie’nin hikayesi bize gösteriyor ki farklılıklar dışlanmak için değil, anlaşılmak içindir. Herkes kendi savaşını verirken, küçük bir nezaket bile bir hayatı değiştirebilir.
Her bölümün farklı bir çocuğun bakış açısından ilerlemesi, empati kurmayı çok daha kolaylaştırıyor. Ailesinin Auggie'nin arkasında durması, koşulsuz sevgileri kitap boyunca güzel işlenmişti.
Çok anlam dolu ve harika bir kitap.
