dunkelbunt
@dunkelbunt
Şu anda okuduğu kitap
doğru ya da hakikat nedir? yalan gerçeği bükmeye ne zaman başlar? ve büyüyüp hakikatten ayrılamaz hale geldiğinde yalan mıdır hâlâ? yoksa hakikate mi dönüşmüştür artık? peki ya sevgi ya da onay ihtiyacı esnettiğimiz, eğip büktüğümüz gerçeklere ne demeli? hangimiz yapmadık ki?
yazar joachim zelter bu soruları soruyor fakat gelin görün ki yorumu okuyucuya bırakıyor. kendisini yetiştiren büyükannesinin sevgi ve onayı için yalanlar söylemeye başlayan kahramanımız, gün geçtikçe yalanlara hükmetmeye başlıyor, nihayetinde ise hakikat neydi, hangisi yalan ya da kurmacaydı hepsi iç içe geçiyor. öyle ki artık karakterimiz yalanları yönetmiyor, yalanlar ondan yeni bir karakter oluşturuyor. bu karakter hem bir savaş gazisi, hem almanya’nın en genç profesörü, hem heidegger’in öğrencisi hem de wimbledon tenis şampiyonu. üstelik tüm bunları zeminsiz olmayan, birbirine tutarlı kocaman bir yaşam uydurarak yapıyor. ya da bunlar gerçek, hiç bilmiyoruz. tek bildiğimiz anlatıcımızın bodrum katında kasetlere kaydettiği ses kayıtlarında anlattıkları. yazar, okurunu büyük bir labirentte dolaştırıyor ve gördüklerini yorumlamayı tamamen ona bırakıyor.
kitapla ilgili olumsuz eleştiriler de okudum ancak benim “keşke ben yazsaydım” dediğim bir kurgu oldu. her şey tastamam yerinde, ne eksik ne fazla. kıvrak bir dil, zekice bir kalem.
daha önce de çevirilerini okuyup beğendiğim regaip minareci tarafından hakkıyla türkçeleştirilmiş romanın, iş bankası kültür yayınları tarafından yayımlanmış baskısının kapağına da bayıldım. neredeyse kitaplığa ön kapağı görünecek şekilde koyacağım :)
emeği geçen herkesin eline, gözüne sağlık. heyecan dorukta, başı sonu belli bir kurgu peşinde koşmuyorsanız yalanın erdemi’ne bir şans verin derim. ben bayıldım.
.
“Hepimiz bir kurmacanin temsilcileriyiz...”
Her çiçeğin bir mevsimi, her kitabın bir zamanı vardır. Haziranın tadını yeni hikâyelerle çıkarın.
.
“Irmak alttan yiyip bitiriyordu buzu, günes üstten. Göz göz kabardı buzun üstü. Şahrem şahrem yarıldı, ayrıldı. İnce buz tabakaları oldukları gibi ırmağın dibine indiler. Ve uyanan yaşamın bütün bu fışkırması, kendini tutan bütün bu bağları koparıp atması, yüreğinin çarpması ortasında iki adam ve kadın ve köpekler sendeleyerek ilerliyorlardı. Ve alev alev güneşin altında iki adam ve kadın ve köpekler düşe kalka yürüyorlardı. Ve bir soluk gibi hafif esintilere karşı iki adam ve kadın ve köpekler varacakları yere ulaşmaya çalışıyordu. Tıpkı ölüm yolcuları gibiydiler... iki adam ve kadın ve köpekler.”
ah buck! o kadar iyi, o kadar iyi geldin ki bana..
vahşetin çağrısı’nı mutlaka çook eskilerden okudum ancak hiçbir şey hatırlamamanın verdiği yetkiye dayanarak tekrar tanışmak istedim.
kitaba “bir solukta okumak” üzere bir seyahatte başlamıştım. bir solukta bitiremedimse de dünden bugüne uzanan sıcacık bir soluk oldu bana.
bir kez daha insan soyundan soğudum, bir kez daha köpeklere, kurtlara olan sevgim büyüdü.
saint bernard ve iskoç çoban köpeği kırması olan buck’ın bir yargıç’ın bahçesinde serpilmekte olan hayatı bir anda trajik bir şekilde değişince; güç koşulların, acımasızlığın, göze göz dişe diş kuralının ve daha pek çok zor duygu ve olayın ortasına sürüklüyor buck’ı.
buck’ın yaşadıklarını birinci tekil şahıstan okumuyoruz ancak anlatıcı onun duygularının tümüne hakim. orada korkuyu da asaleti de hak arayışını da dayanışmayı da buluyoruz.
seçkin selvi çevirisi çok güzel, çok duru.
bazı klasiklerin hangi yayınevinden okunacağı konusunda arada kalıyorum bazen. bu kitap özelinde kendi adıma can’ın baskısını tavsiye ederim. emeği geçen herkesin eline sağlık.
ve zaman zaman doğanın çağrısını bütün benliğinde ve zihninde duyanlara selam olsun.
