Kallokain, distopya edebiyatının biraz gölgede kalmış eserlerinden biri. Çoğu distopya okuru önce 1984 ya da Cesur Yeni Dünya'yla tanışır; oysa Karin Boye, totaliter devletin insan ruhuna nasıl nüfuz edebileceğini bu eserlerden çok daha önce işlemiş. Roman ilk kez 1940'ta yayımlanmış. Romanın merkez karakteri, insanların en gizli düşüncelerini bile açığa çıkaran bir “gerçeklik serumu” geliştiren kimyager Leo Kall. Boye, Leo üzerinden "İnsanların davranışlarını kontrol etmek yetmezse, düşüncelerini de kontrol etmek isteyen bir devlet ortaya çıkarsa ne olur?" sorusunu soruyor. Kallokain serumu tam da bu son sığınağı, insanın iç dünyasını hedef alıyor. Leo ile eşi Linda arasındaki ilişki; dostluk, güven ve sevgi gibi insani bağlar romanın ayırt edici yanını oluşturuyor. Boye, baskının karşısına devrimci sloganları değil, insanların birbirlerine duyduğu samimi güveni koymuş. Bu nedenle romanın duygusal tarafı, birçok klasik distopyadan farklı. Başka bir fark da aksiyon bekleyen okurlar için romanın zaman zaman yavaş ilerlemesi. Boye'un ilgisi olaylardan çok, karakterlerin iç dünyasına yönelmiş. Bu nedenle kitap bir macera romanından çok, felsefi ve psikolojik bir distopya olarak okunmalı.
İÇİMDEKİ MÜZİK
İçimdeki Müzik’i okurken en çok beni etkileyen şey, insanların birini dışarıdan gördükleriyle değerlendirmeleriydi. Melody konuşamıyor diye birçok kişi onun düşünemediğini sandı. Oysa içinde kimsenin duyamadığı kocaman bir dünya vardı. Bu kitap bana, bir insanın sesi çıkmasa da duygularının, hayallerinin ve zekasının var olduğunu hatırlattı. Bazen en güçlü sesler kulakla değil, kalple duyuluyor.
Kitap bittikten sonra Melody aklımdan hemen çıkmadı, ara ara onu düşünüp durdum.
Kitaptan bir alıntıda eklemek isterim beni çok etkileyen bir cümleydi..
“Sessizlik nasıl bu kadar gürültülü olabilirdi?”
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Uzun zamandır bir kitabın içine bu kadar girmemiştim. Özellikle nymflerin savaş açtığı sahnelerde kendimi olayların tam ortasında hissettim 
Acımasız Vârisler 
Susanne Valenti 
Caroline Peckham sanki ben de akademideydim ve her şeyi canlı canlı yaşıyordum. Karakterleriyle sinirlendiren, heyecanlandıran ve bir sonraki sayfayı merak ettiren bir kitaptı. Son sayfayı kapattığımda geride bıraktığım bir dünya varmış gibi hissettim. Fantastik kurgu seviyorsanız kesinlikle şans vermelisiniz
Acımasız Vârisler Susanne Valenti Caroline Peckham sanki ben de akademideydim ve her şeyi canlı canlı yaşıyordum. Karakterleriyle sinirlendiren, heyecanlandıran ve bir sonraki sayfayı merak ettiren bir kitaptı. Son sayfayı kapattığımda geride bıraktığım bir dünya varmış gibi hissettim. Fantastik kurgu seviyorsanız kesinlikle şans vermelisiniz
Aslında insanlar ne kadar ön yargılıymış böyle özel kişilere onu anladım. Bu kitabı okurken empati yeteneğiniz biraz daha gelişiyor ve farkındalık oluşturuyor kitap. Burdan sonra asla aynı gözle bakmayacağıma eminim. Dışarıdan baktığında ne hissedebilir , ne düşünebilir ki diyorsunuz ama aslında özel kişilerin içinde apayrı bir dünya var. Fiziksel olarak herkes aynı olmayabilir, aynı şartlarda ve aynı becerilerle yaşamayabilir ama herkesin duygusu, düşünceleri ortak. Herkesin bir kalbi ve hisleri var . Herkesin unuttuğu bir şey var. Hepimiz insanız ve bir bireyiz. Bu dünyada farklılıklarımızla bir'iz.
Puan vermedi
Bugün masamda Riley Black’in nefis kitabı "Dünya Yeşilken"var. Her gün yanından geçip gittiğimiz o tek bir yaprağın, penceremizin önündeki çiçeğin ya da gölgesinde soluklandığımız ulu ağaçların arkasındaki milyarlarca yıllık sessiz devrimi düşünmek, doğanın o muazzam yaratıcı gücünü masama kadar taşımış gibi hissettiriyor.
Riley Black, gezegenimizin bugünkü çehresini borçlu olduğumuz bitkilerin yeryüzünü ele geçiriş hikayesini o kadar büyüleyici bir dille anlatmış ki, kitabı elimden bırakmak pek mümkün olmadı.
Kitap bizi Dünya’nın henüz sadece taş, çorak toprak ve sudan ibaret olduğu o eski, gri-kahverengi dönemlerine götürerek açılıyor. İlk ilkel alglerin sudan karaya çıkma cesaretinden, devasa eğrelti otu ormanlarının zamanla kömür yataklarına dönüşmesine; ilk tohumun icadından, çiçekli bitkilerin yeryüzünü rengarenk bir sahneye çevirmesine kadar uzanan devasa bir zaman dilimine şahitlik ediyoruz. Burada beni en çok etkileyen detay, bitkilerin sadece arkada duran pasif birer dekor olarak değil; iklimi şekillendirmesiydi.
Yazar, bitkiler ile diğer canlılar arasındaki o hayranlık uyandırıcı bağları da harika bir şekilde mercek altına alıyor. Örneğin bitkiler karadaki ilk adımlarını atarken en büyük destekçilerinin mantarlar olduğunu, aralarındaki o mikoriza bağları olmasaydı bugün bildiğimiz anlamda canlı bir toprak ve bitki örtüsünün belki de hiç var olamayacağını öğreniyoruz. Sonrasında çiçeklerin ortaya çıkışıyla birlikte, tozlaşma için böceklerle girilen o büyüleyici ortaklık da doğanın en güzel uyum hikayelerinden biri olarak karşımıza çıkıyor. Doğanın bu bencil olmayan, aksine uyum sağlayan, paylaşan ve sürekli dönüştüren gücünü okumak, bana onun yaratıcı ve besleyici yüzünü bir kez daha derinden hissettirdi.️
Riley Black bir bilim yazarı ama dili kuru bir
İnsanı birbirinden bağımsız bir çok duygudan duyguya sürükleyen bir okuma oldu! Çok güzel bir başlangıç! Bilgi ve perspektif kazandıran bir yapıt!
Fakat bazı yerlerinde özellikle tamam doğru söylüyor ama alternatif sunamıyor diye düşündüm sıkıcı yerleri fazlaydı! Felsefi açıdan değerlendirilmesi daha doğru olabilir diye düşünüyorum.
Bazı insanlar vardır artık çok fazla okumaktan ve bilmekten ; hatta belki de fazla tecrübe ya da kapasite sebebiyle empatide ölçüyü kaçırır ve doğru yanlış algısını kaybeder! Gündüz Vassaf için de böyle düşündüm! Dünya hassas kalpler için çok zor! Sanki içsel sanrılarını anlatmış hatta kimse okusun okumasın beynini boşaltmak için yazmış gibi geldi!
Güzel miydi? Çok güzeldi! Bilemedim yani!
