"Ben neyim, diye soruyorum. Bu? Hayır, ben şuyum.
Özellikle de şu anda, bir odayı terk ettiğimde ve insanlar konuşuyorken ve döşeme taşlarının üzerinde kimsesiz adımlarım çınlarken ve asaletiyle, kayıtsızca antik tapınağın üzerinde yükselen ayı gözlemlerken - tüm bunların ardından bir ve basit olmadığım, karmaşık ve çok olduğum daha iyi anlaşılıyor."
“Aklı bir kütüğe bir balta gibi inen birine ihtiyacım var; anlamsızlığın yokuşu ona olağanüstü gelmeli ve bir ayakkabı bağcıya taplısı. Onu kendi tutkunun kıç kaçınılmazlığına maruz bırakabileyim.“
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Bu asrın bir hassası şudur ki, hayat-ı dünyeviyeyi hayat-ı bakiyeye bilerek tercih ettiriyor. Yani, kırılacak bir cam parçasını baki elmaslara bildiği halde tercih etmek bir düstur hükmüne geçmiş.
Mevlâm görelim neyler neylerse güzel eyler!
Ne denilmek istendiğini tam manasıyla idrak edemeyen şahıslar için bunlar yalnızca boş sözlerden ibaret olabilir. Ama anlayanlar için bu düstur ömür boyu önlerinde bir yıldız misali parıldayacaktır.
