Bu şehir öyle bir şehir ki,küçük bir kız üzülür,üzüldüğü anlaşılmaz.Kuşlar cehennem çığlıklarıyla ötüşür duyam olmaz.Bir ağaç acıkır,kimse…hiç kimse umursamaz.
Özümə yer tapmıram. Sanki ixtiyarımda olan hər şey məni ömürlük tərk edib. Eyni zamanda hiss edirəm ki, məni tərk edən şeylər təzədən geri qayıtsa, çətin ki, bundan bir sevinc duyam.
Dünyadaki herkes gibi mutlu olmak için başkalarına ihtiyaç duyam bir kişiydi, ama başkalarıyla baş etmekte zordu. Beklenmedik tepkiler gösteriyor, çevrelerine koruyucu duvarlar örüyorlar, aynı kendisi gibi davranarak hiçbir şeye aldırmaz numaralarına yatıyorlar. Yaşama da açık biriyle karşılaştıklarında ya onu daha ilk adımda dışlıyorlar ya da onu acı çektiriyorlar, onu aşağı alıyorlar “tuhaf “muamelesi yapıyorlar.
Be hey kardeş hakkı bulam mı dersin
Hakka yarar amel işlemeyince
Bu sırrın ötesin duyam mı dersin
Mürşid-i kamille başlamayınca
Hu hu hu hu
Hak la ilahe illallah
Hak la ilahe illallah illallah
Gel hey kardeş gel birliğe özen
Birliktir her nefsin kal'asın bozan
Hiç kendi kendine kaynar mı kazan
Çevre yanın ateş eylemeyince
Aşkın odu geldi yüreğim harlar
Aşkı olan arı namusu neyler
Behey Yunus sana söyleme derler
Ya ben öleyim mi söylemeyince