Dünya devletleri, Dünya'da yaşanan yıkıcı silahlanma yarışına son vermek için bir karar alıyor ve tüm silah üretimini, askeri yapay zekaları, robotları Ay'a yolluyor. Ay, ülkelere göre ayrılan sektörlere bölünüyor ve insanların müdahalesi olmadan burada makinelerin kendi kendine gelişmesi, evrilmesi izleniyor. Böylece yeryüzünde mutlak bir barış sağlanırken, savaşlar Ay'a taşınıyor ancak burada oluşan bilinmezlik beraberinde korku da getiriyor.
Böylece iş yine Lem'in birçok kitabında yer verdiği kozmonot Ijon Tichy'e düşüyor. Gizli bir görevle Ay'a gönderilen Tichy, dünyaya beyninin iki lobunu birbirine bağlayan korpus kallozumu kesilmiş halde dönüyor ve böylece kafasının içinde iki farklı karakter oluşuyor. Kitap boyunca da öncelikle Tichy'nin bu durumu içinde Dünya'daki durumu, sonrasında da geriye dönüşler ve güncel zamanda geçen olaylarla birlikte Tichy'nin Ay'da neler gördüğü, neler öğrendiği gerçeğine kavuşma çabasını takip ediyoruz.
Çok ilginç fikirlerin bir araya getirildiği bu kitabı okumak çok keyifliydi ama özellikle sonunun bu kadar aceleye getirilmiş olması çok hoşuma gitmedi. Yine de belli bir sonuca ulaşmaktansa zaten amaç biraz daha orta bölümlerde Lem'in paranoyaya ve özellikle nekroevrim, yani cansız varlıkların insan etkisi olmadan yaşadığı ilerleme ve evrim süreci olduğunu düşününce yalnızca böylesi ilginç kavramlar ve olaylar üzerinden kitabı düşündüğümüzde oldukça güzel bir kurgu diyebilirim.
OKUYUN OKUTTURUN
Adam harbi yazıyor vallahi edayada dediğim gibi atam görse illa bir nişan verirdi böyle adamlar atam gibi yüz yılda bir gelir ve şansımıza 2.ye yine bize denk geldi
kitap hakkında diyicek pek bir şey yok bu sefer ahlak bekçileride okuyabilir on numara kitaptı vallahi bir tek 2.el aldığım kitap korsan çıktı param olunca hemen orjinalini alacağım
varya kitaplarını hemen bitirmemek için ayda 1-2 tane okuyorum ve o sürede o kadar bokbok şeyler okudum ki ya gerçi şimdi kimsenin emeğine laf atmakta düşmez bize ama anlayın işte sevdiğim şey yeraltı edebiyatıymış e gidip kitaplarına bakıyorsun yok ağır roman yok gecenin sonuna yolculuk anca siksik felsefe kasan tayfa seviyor moruk ben bu adamcıyım bunla başladım kitap okumaya bunla bitiririm
bir gün denk gelirsek bütün kitaplarımıda imzalatmak isterim birde eda inceleme ve yorumlarımdan utanıyor galiba onada dostum ben böyle bir okuyucuyum demek istiyorum neyse kısaca alın işte kitabı
Bu yaz yanınızdan ayırmak istemeyeceğiniz kitapları sizin için bir araya getirdik.
💬 Siz olsanız bu listeden hangisiyle başlardınız?
Handan... Yine Handan... Yine Handan...1000Kitap
Bu bir buhran, bu bir ihanet bu bir cinayet... Güzel olan her şeyin ölümünü izliyorsunuz bu kitapta; Eş sevgisi, evlat sevgisi, okuma sevgisi, sanat sevgisi, güven, sadakat...
Neriman'ın abartılı bir şov halini alan Handan sevgisi , Refik Cemalin basiretsizliği ve Handan' ın çalkantılı ruhu.
Kim iyi kim kötü kim haklı kim haksız karışmış bir halde kitap bitti. Geriye nedenini bilmediğim bir öfke bıraktı.
Neriman , hastalık halini almış Handan sevgisini ilk günden itibaren eşine bulaştırmıştır. O kadar Handan' ı övmüştür ki o kadar onu anlatmıştır ki Handan eşi ile arasında yaşıyor gibidir adeta. Handan dan bir duvar örmüştür aralarına. Neriman rahatsız edici bir saflıkla Handan ile Refik Cemal'i birbirine itmiş gibidir. Sürekli onları yalnız bırakır, gezmelere gönderir gece erken yatıp saatlerce sohbetlerine izin verir. E ne olacaktı sonunda Neriman ? Sonu baştan yazıldı bu işin.
Refik Cemal ise karısını sevmiştir sevmesine ama kibar sözlerle onu yavan bulduğunu da inkar etmez. Güzeldir, safdır, temizdir falan filan ama fikirleri sığdır entelektüel anlamda ona yetmez. Onu sever güya ama karısını aldatmaktan da çekinmez. Kendi elleri ile adım adım ördüğü bu hapishane için kim ona acıyabilir ki. Güya kalbini Neriman ile aklını da Handan dolduruyormuş. Oldu paşam, başka?
Handan... Yaşını sonradan öğrenince biraz ona acımadım desem yalan olacak. 17 yaşında evlenmiş. Sevdiği adamı reddederek ölümüne neden olmuş ve son zamanlarda tanıdığım en pislik en zampara adamlardan biri olduğu adının geçtiği ilk anda belli olan Hüsnü Paşa ile evlenmiş. Hüsnü Paşa onu aldatmalara doymamış, bunu açıkça anlatmaktan çekinmemiş. Hatta kadın sohbetlerini Handan ile bile yapmış. Handan bu kadar akıllı bu kadar kendini geliştirmiş bir kadın olmasına rağmen kocasına hep göz yummuş.
Seçkinler Kitap Yorumu
Puan vermedi
Seçkinler'i okurken ilk başta klasik bir üniversite hikâyesi okuyacağımı sanmıştım ama sayfalar ilerledikçe kendimi tamamen farklı bir dünyanın içinde buldum. Güneş'in Gümüş Kuyu'ya gelişiyle başlayan olaylar, Ulukan örgütünün sırları ve Akay ailesinin karanlık yüzü derken kitap beni sürekli "bir bölüm daha" dedirtti.
En çok sevdiğim şey kitabın atmosferi oldu. Gizem, ayinler, entrikalar ve psikolojik gerilim çok güzel harmanlanmış. Sürekli bir şeylerin ters gittiğini hissediyorsunuz ve bu merak duygusu kitabın sonuna kadar hiç azalmıyor.
Çağın karakteri de ilgimi çeken karakterlerden biriydi. Onu çözmeye çalışırken bir yandan Güneş'le arasındaki çekimi okumak keyifliydi. Keşke ikisinin sahneleri biraz daha fazla olsaydı diye düşündüm.
Kitabın dili akıcı olduğu için sayfalar su gibi aktı. Özellikle olayların yavaş yavaş açığa çıkması ve beklemediğim yerlerde gelen ters köşeler okumayı daha da zevkli hale getirdi.
Karanlık atmosferi, gizli örgütleri ve gizemli olayları seviyorsanız Seçkinler'e mutlaka bir şans verin. Ben okurken hem gerildim hem de son sayfaya kadar merakımı hiç kaybetmedim.
Ayrıca kitabın temposu da oldukça başarılıydı. Her bölümde yeni bir sır ortaya çıkarken, yazar okuru sürekli tahmin yürütmeye zorluyor. Tam "Artık her şeyi çözdüm." dediğiniz anda beklenmedik gelişmeler yaşanıyor ve hikâye bambaşka bir yöne evriliyor.
Kitabın en sevdiğim yönlerinden biri ise karanlık atmosferini baştan sona koruması oldu. Ayinler, gizli örgüt, güç savaşı ve psikolojik baskı unsurları bir araya gelince ortaya sürükleyici bir kurgu çıkmış. Yer yer tüyler ürperten sahneler de bu atmosferi daha etkileyici hâle getiriyor.
Karakterler siyah ve beyaz kadar net değil; çoğunun gri yönleri var. Bu da onları daha gerçekçi hissettiriyor. Özellikle Çağın'ın kararları ve
Herakles'in Bağları -Jasmine Mas1000Kitap
Acının yokluğunu neredeyse fark etmedim çünkü hayatta hiçbir şey Alexis'e duyduğum karşılıksız aşkın ıstırabıyla kıyaslanamazdı.
Cenneti yerinden oynatamazsam,cehennemi ayağa kaldırırım.
Herakles Ölüm Meclisi'nin avına katılmak için geri dönüyor. Bir yandan Augustus ve Kharon'a yaptıkları olaydan dolayı kızgın bir yandan ise Patro ve Akhilleus ile uğraşmak durumunda kalıyor. İlk kitaba göre bu kitapta Herakles'i daha güçlü bir şekilde okuyoruz. Ve kitapta fantastik öğelerin yanı sıra daha çok reverse harem ve romantsy olarak daha çok ağırlık verilmiş. Benim şahsen hoşuma gitti ve severek okudum kitabı. Akıcı bir şekilde ilerledi ve bazı yerlerinde çok heyecanlı sahneler vardı. Özellikle Herakles'in 12 görevi tamamlamak için harcadığı çaba çok iyiydi. Bir yandan ise yeraltından kaçan Medusa'dan dolayı Olimposlulardan bazıları korkuyor ve paniğe kapılıyorlar. Medusa ile ilgili gerçeği de sonlarda öğreniyoruz ve Herakles'in yaptığı şey beni iyi anlamda şaşırttı. Bu kitapta en çok sevdiğim olaylardan biri de Augustus ve Kharon'un Herakles'i kazanmak için gösterdikleri çabaydı. Aynı zamanda Nyx evcil hayvanın da Herakles'in yanında olup koruması güzeldi. Patro ve Akhilleus beni okurken heyecanlandıran çiftlerden bir diğeriydi.Aralarında olan tutku ve dinamik çok iyi. Hades ve Persophene'nin kızları Herakles'in yanında olup onu desteklemeleri güzeldi. Son sahnede anladığım kadarıyla diğer kitapta bir reverse harem daha çiftimiz olacak ve onları okumak için çok heyecanlıyım. Evreni karışık olmayan ve kolay okunan bir fantastik seri benim için. Eğer reverse harem de okurken rahatsız etmiyorsa tavsiye edebileceğim bir kitap. Ben Yunan mitolojisi ile ilgili kitaplar okumayı sevdiğim için bu seriyi keyifle okudum. Üçüncü kitabı heyecanla bekliyorum. Fantastik anlamda biraz
Puan vermedi·212 syf.··
Beğendi
·2026 28. kitabı
·6 günde okudu
·Okunma: 25 Haziran 2026 23:56
Bazıları toplumların yazılı ya da yazısız kurallarına A'dan Z'ye kadar uyarken, bazıları kendi isteklerini A'dan Z'ye yaşamayı seçer. A ve Z... Sadece iki harf. Ama aralarında koca bir alfabe, o alfabenin oluşturduğu binlerce kelime ve yüz binlerce cümle vardır. (s. 180-181)
Kitabın ana karakteri Ercan ise tam da bu kurallara canı yana yana uyanlardan biri. Ruhunun nerelere uçtuğunu, kalbinin kime ait olduğunu bile bile bedenini başka bir hayatın içine hapsediyor. Uçurumları olan Beren'e koparamadığı görünmez bir bağla bağlı kalırken, hayatının dizginlerini hep başkalarının ellerine bırakmasının sessiz isyanını yaşıyor.
Ercan'ı okurken zihnimde Albert Camus'nün 
Yabancı , Peyami Safa'nın 
Matmazel Noraliya'nın Koltuğu ve Franz Kafka'nın 
Dönüşüm deki karakterler canlandı. Elbette birebir aynı değiller; daha çok onların günümüz insanına uyarlanmış, modern bir yorumu gibiydi. Toplumsal kurallara uyarken kendi psikolojik dünyasında yavaş yavaş dönüşen Ercan'ın hikâyesinde insan mutlaka kendine ait bir koltuk buluyor.
Yazarın dili sade ve akıcı. Buna rağmen öyle cümleler var ki, sanki kendi ruhumun yıllardır susturduğu isyanı kelimelere dökmüş gibi hissettim.
"Araf, bazıları için bir mekân değil, bir ömürdür."
"Sevmek mi bir lütuf, yoksa sevilmek mi?"
"Aslında olmak istediği kişiyle yaşadığı kişi aynı değildir. Bazen kendini tanıyamaz; sanki kendi hayatında başka biri gibi, bir yabancı gibi yürür."
"İnsan çoğu zaman hakikati bilir ama onu taşıyacak dili bulamaz. Bildiğini söyleyemez, doğruyu hisseder ama başka kelimelerle konuşur."
Bu kitap benim için yalnızca iki kadın bir adam hikâyesi değildi. Toplumsal baskının, seçememenin, sonuçlarına katlanmanın ve insanın kendi hayatında bile bazen bir yabancıya dönüşmesinin romanıydı.
"İlk romanında Ercan gibi katmanlı bir karakter inşa etmek cesaret
Yabancı , Peyami Safa'nın Matmazel Noraliya'nın Koltuğu ve Franz Kafka'nın Dönüşüm deki karakterler canlandı. Elbette birebir aynı değiller; daha çok onların günümüz insanına uyarlanmış, modern bir yorumu gibiydi. Toplumsal kurallara uyarken kendi psikolojik dünyasında yavaş yavaş dönüşen Ercan'ın hikâyesinde insan mutlaka kendine ait bir koltuk buluyor.
Yazarın dili sade ve akıcı. Buna rağmen öyle cümleler var ki, sanki kendi ruhumun yıllardır susturduğu isyanı kelimelere dökmüş gibi hissettim.
"Araf, bazıları için bir mekân değil, bir ömürdür."
"Sevmek mi bir lütuf, yoksa sevilmek mi?"
"Aslında olmak istediği kişiyle yaşadığı kişi aynı değildir. Bazen kendini tanıyamaz; sanki kendi hayatında başka biri gibi, bir yabancı gibi yürür."
"İnsan çoğu zaman hakikati bilir ama onu taşıyacak dili bulamaz. Bildiğini söyleyemez, doğruyu hisseder ama başka kelimelerle konuşur."
Bu kitap benim için yalnızca iki kadın bir adam hikâyesi değildi. Toplumsal baskının, seçememenin, sonuçlarına katlanmanın ve insanın kendi hayatında bile bazen bir yabancıya dönüşmesinin romanıydı.
"İlk romanında Ercan gibi katmanlı bir karakter inşa etmek cesaret