Göze görünen, maddi dünyadan alınmış eski bir özdeyişte şöyle denir: "Ekmeği çalışan kazanır. " Ne tuhaftır ki bu özdeyiş kendine en yakın dünyaya uymaz, zira dış dünya kusur kuralına tabidir ve bu tekrarlanır gider; öyle ki çalışmayan kişi de bu dünyada hep ekmeğini kazanır. Dış dünyada her şey, onu elinde tutana aittir; umursamazlık ilkesine tabidir, ve yüzükteki cin onu takana itaat eder, yüzüğün sahibi bir Nureddin de olabilir, bir Alaaddin de bu hiç fark etmez.