Dünya yaratıldığından beri adeta birbirini hasretle bekleyen iki ruhtan ibarettik. Hatta biz tek ruhun iki parçasıydık. Ruhlarımız, milyonlarca bedene bürünmüş ruhlar arasında birbirimizi bulmak saadetine ermişti.
Başta insan hiç mutlu değildir, ama bütün zamanını kendisini mutlu edeceğini sandığı bir şeyin peşinde çabalayarak geçirir; hedefine nadiren ulaşır ve ulaştığında da yalnızca düş kırıklığına uğrar: sonunda bir enkaz gibidir ve limana yelken direkleri ve donanımları yok olmuş bir şekilde gelir. Ve o zaman mutluluğu ya da mutsuzluğu hepsi birdir; çünkü hayanı yok olmakta olan mevcut andan başka bir şey değildir; ve artık bu hayatı bitmiştir."
Arthur Schopenhauer
Parerga ve Paralipomena cilt 2