ruhu kaba ve duygusuz olan için, bütün bunlar neye yarar?
spoti/ruth {jane austen (ʃƪ^3^)}
•́ ‿ •̀
binlerce kez beter olsun gece senin ışığın yoksa..
Zaman değiştirir özünü her şeyin
Bir halden baska bir hal çıkar hep
Benzerlik kalmaz biçimden biçime
Doğa zorlar herşeyi başkalaşmaya
Dünkü gün bugün ölmüştür, bugün de yarın ölmüş olacak..
Ve o halılar döşeli, altınlar, zümrütlerle süslü,acayip yemeklerle dolu bir cennet vaaat ederken içlerinden gülüyorlardı
ikiside ve ağzımıza bir parca bal sürüp bizi dünyadaki isteklerimize uygun hayal ve ümitlere dusurmek icin mahsus bizim insani ve maddi tarafımıza hitap ediyorlardı. Nitekim birçoklarımız bu gaflete düşerek mahşer gününden sonra tıpkı dünyadaki çeşitten zevkler ve rahatlıklarla dolu bir dünya hayati surecegimizi sanıp dururuz. İnanabilir miyiz ki Platon, bu kdar yuksek fikirlere ulaşmış, "tanrısal"lakabi alacak kadar tanrıya yaklaşmış olan bir adam, insan gibi zavallı bir varlıkta aklın ulaşamadığı o esrarli tanrı gücüne bir taraf görsün, bu zayıf varlığımızın, cılız duygularımız ölümın sonsuz bir hazza dayanacak kadar saglam ve dayanıklı olduğunu zannetsin?