Ercan Atmaca
@eatmaca
Kişisel gelişim - Motivasyon - Farkındalık
BU ZİNCİR BİR YERİNDEN KIRILMAZA KUŞAKLAR BOYU SÜRÜP GİDER.
Hepimiz hayatın içinde bir şekilde yaralanıyoruz. Özellikle bizi dünyaya getiren en yakınlarımızdan alıyoruz bu yaraları. Anne babalarımız genellikle bilmeden, bir yandan bilinç dışımızı özene bezene doldururken, bir yandan da kaderimizi çizdiklerini farketmiyorlar. İnsanın karanlık ve kuytu dehlizlerinde saklanan hayatın kirinin, pasının, tozunun, isinin yansıması herkeste aynı değildir. Daha her birimiz küçükken doldurulan bu dehlizlerde başlıyor kaderimiz yazılmaya. Bu karanlık yumağın içindeki acımasızlığı, korkuyu, bencilliği, kıskançlığı, hırsı, öfkeyi, saldırganlık duygusunu ve doymak bilmeyen cinsel istekleri fark etmek, dayanabileceğimizin çok üstünde bir rahatsızlık hissi verir bizlere. İşin en acıklı yanı ise, bu yumağın şekillenmesinde en büyük rolün, yine en yakınlarımızla olan ilişkilerimizden kaynaklanıyor olmasıdır.
Hastalarımı dinlerken her zaman, nerede ve kimler tarafından yaralandıklarını gördükçe her zaman için sızlar. Yaralayan ise genellikle yaraları en derin olanlardır. Bu zincir eğer bir yerinden kırılmazsa kuşaklar boyu sürüp gider. Çocuk yetiştirirken bunları unutmayalım. Unutmayalım ki, çocuklarımızın kaderi güzel olsun.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Zweig'in ilk kitabını okudum. Kitap iki kısa hikayeden oluşuyor. Dili akıcı ve sade insanı bıktırmıyor. Can alıcı noktası ise yaptığı psikolojik tahliller. Hikayelerin içerisine serpiştirilen psikolojik incelemeler insanı hikayenin ortasında durup düşünmeye sevk ediyor. Zweig'in bu kitabı; okunduktan sonra hikaye ve kahramanların içinde bulundukları psikolojik durumlar üzerine derin derin düşünülmesi ve ders çıkarılması gerekiyor.
Kitaplar benim olaylara, insanlara, durumlara bakış açımı hep genişletmiştir. Her okuduğum kitapta olduğu gibi bu kitapta bana dar bakış açımın farkına varmamı sağladı.
İncelememde kitapta beni etkileyen bir cümleyle paylaşmadan geçemeyeceğim;
''... onun olumlu duyguları olmasaydı, sürekli 'acaba ne olurdu' diyen, çekilmez bir genç adama dönüşebilirdin...''
Kitabın belki ana cümlesi bunun üzerine kurulu. Beyin felci rahatsızlığıyla dünyaya gelmiş bir çocuğun hayatına olumlu tutumlarla dokunulduğunda neleri başarabileceğinin hikayesini okudum. Bu ve benzeri hastalıklara sahip olan insanların da, duygularının, düşüncelerinin, ifade özgürlüklerinin olduğu ve bu hakkın onlara verildiğinde neleri başarabileceklerinin göstergesiydi bu kitap.
Fiziksel olarak bazı eksikleri olan insanların olumlu tutum ve destekle neleri başarabildiğini gördükten sonra kendimce fiziksel kusuru olmamasına rağmen olumsuz tutum ve davranışlarla hayatları zindana çevrilen insanları düşündüm. Aslında fiziksel kusurun bir eksiklik olmadığını, eksikliğin insanların kafalarında, duygusal olarak yeterince doyurulmamış olmalarında olduğunu gördüm.
