Nasıl olur da siyasetçiler 15 bin askerin ailelerine, eşlerine ve çocuklarına, “Çok üzgünüz, bir hata yaptık. Genç
Giovanni de Marco da bir hiç uğruna öldü, umarız
anlayışla karşılarsınız,” diyebilir?
Bunu diyemezlerse başka bir seçenek olarak: “Giovanni ve Marco kahramandı! Trieste’nin İtalyan olabilmesi için canlarını verdiler biz de bu fedakarlıklarının boşa gitmemesini sağlayacağız. Zafer bizim olana dek çarpışacağız!” demeleri gerekirdi. Hiç şaşırmayacağınız gibi siyasetçiler ikinci seçeneği tercih ettiler ve ikinci
karşılaşmada 40 bin asker daha kaybettiler. Siyasetçiler
“şehitlerimizin kanı boşa dökülmesin” diyerek tekrar
tekrar savaşmanın en iyi seçenek olduğuna karar verdiler
Anlatıcı benlik ne zaman deneyimlerimizi
değerlendirse, sürelerini ihmal ederek “doruk-son
kuralını” benimser; sadece doruktaki ve sonraki anları
hatırlayarak tüm deneyimi bu ikisinin ortalaması
üzerinden değerlendirir. Bu yaklaşımın tüm
kararlarımıza geniş etkileri vardır.
Yapay zeka bilişsel işlerde pek çok insanın yerini alabilecek noktaya geldiğinde işgücüne ne olacak? Amaçsız ve işe yaramaz insanlardan oluşan devasa yeni sınıfın siyasi etkileri neler olacak?