Beni insanlardan uzaklaştıran onların içindeki kötülük ve nefret değildir bayım. Beni insanlardan asıl alıkoyan, bu kötülüğü fark edip de hâlâ utançla devam etmeleridir!
@/ebosun
📚🔔 Tatil zili çaldı!
Bir yıl boyunca verilen emeklerin ardından şimdi dinlenme, keşfetme ve yeni maceralara atılma zamanı. 🌞
Bu yaz bol kahkahalı, bol anılı ve elbette bol kitaplı geçsin. Tüm öğrencilere keyifli tatiller diliyoruz! 💙📖
Keşke şu ufacık dünyada benim düşündüklerimi düşünseler, benim duyduklarımı duysalar ve benimle dalıp gitseler... İşte o zaman yalnızlık nedir bilmezdim!
@/ebosun
"Söylediğim her söz bir karanfilin içine işliyordu sanki, ben konuştukça soluyor, sustukça daha çok açıyordu. Dudaklarımdan dökülen her bir acı zerresi onun canını yakıyordu ve bir gün susmayı denediğimde ağzımın içindeki zehir beni yakmaya başladı. Yavaş yavaş... Öldürerek."
@/ebosun
Puan vermedi·196 syf.·
15 günde okudu
·Okunma: 17 Mayıs 2022 17:11
·2022 17. kitabı
Meçhul GeceEdebiyat
Meçhul gecenin bir vakti;
Duruyorum, öyle yaşlı öyle yorgun.
Duyuyorum, ilkbaharda açan çiçekler bile solgun.
Yalın ayak kaldırım taşında yürüyorum.
Her adımımda sesi kısılıyor sanki penceremin.
Ve ben o pencereden gençliğimi izliyorum.
Süzülür akar gider yaşım şakaklarımdan.
Seven yüreğim bitkin düşer,
bitkin düşer; Atmaktan, ağlamaktan, susmaktan.
Kimsesiz çocuklar gibi kirli durur ellerim.
Bilmiyorum, şu koca dünyada ben neredeyim?
Yorulan tek beden değildir oysa ki.
Nefes alınmaktan, gözler ağlamaktan, kalp atmaktan yorulur.
Ruh, yaşarken yorulur.
Yine meçhul gecenin bir vakti,
Sızlar en derinden hislerim.
Yoldaş olur bana saatlerin sesi.
Lâkin tek bir şey takılır aklıma;
Bilmiyorum, şu koca dünyada ben neredeyim?
@/ebosun