Bu dünyada insanların korktuğu tek şey öğrenmekti. Acıyı, susuzluğu, açlığı ve üzüntüyü öğrenmek onların uykularını kaçırıyor, bu yüzden daha rahat döşeklere, daha leziz yemeklere ve daha neşeli dostlara sığınıyorlardı.
Böyle olmamalıydı!Neyin böyle olmaması gerektiğini bilmeden, ama öyle olmaması gerektiğini bilirmiş gibi ölgün, bezgin, artık istese de hayata yetişemeyecekmiş gibi çıkan bir ses! Göğsünün dar kafesini genişletmek ister gibi bir kez daha iç geçiriyor aynı mantıkla.
Ey insanlar,kalbinize dikkat edin, İblis'i yoldan çıkaran da,Kabil'in elini kana bulayan da sevgidir.Onlar sevgi tohumunu yanlış toprağa ektiler. Sevgi ektiler, büyüyünce ellerinde kalan kibir oldu.O da onları kahretti.