Ebrar
@ebrsrr
11 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Çok çok iyiydi. İyi ki insanları dinleyip kitaba devam etmişim. İlk kitabı okuduğumda serinin abartıldığını düşünüp bırakacaktım fakat insanları dinleyip devam etmeye karar verdim. İlk 100 sayfayı hiç okumak içimden gelmediği için 5 ayda okudum :) geri kalan 400 küsür sayfayı ise 3 günde. İşim gücüm olmasına rağmen.
Yazar birinci kitapta asla yapamadığı evrenin temellerini oturtma olayını bu kitapta başarılı bir şekilde gerçekleştirmiş. Ve ben bu evreni ve hikayeyi gerçekten sevdim. Ayrıca birinci kitapta ana karakterin de geçmişinin ve kimliğinin bir yere oturtulmadığından şikayet etmiştim, bu kitapta Calaena'nın kim olduğunu yavaş yavaş başka karakterlerden ters köşeli bir şekilde öğrenmemiz oldukça hoşuma gitti :) Çok başarılı buldum. Kitabı bu sefer gerçekten hissederek ve karakterlere bağlanarak okudum. Ve kim ne derse desin bence ana karakter çok çok iyi. Ne mükemmel, ne de aptal ya da güçsüz, ne çok cesur ne çok korkak, dengeli ve güçlü bir kişiliği var. Ben bu hikayenin nereye evrileceğini çok merak ediyorum ve heyecanla okumaya devam edeceğim :)
Okurken beğenip beğenmediğimi en anlamadığım kitaplardan olabilir. Gerçekten ne okudum hiçbir fikrim yok. Öncelikle, bu serinin ismini çok fazla duyduğum için inanılmaz iyi bir seri ve olağanüstü bir
Ah Raif, Ah Maria... Ne ağlattınız beni ama. 2. kez okudum, hatta aslında dinledim, ama belki önceki okuyuşumdan bile daha fazla tesir bıraktı üzerimde. Hayal dünyanda kaybolmuş olmayı o kadar iyi anlıyorum ki, her kitap okuduğunda o kitaptaki kahraman olmayı hayal etmek, kitaplardaki kurgusal karakterlerle hayatındaki insanlardan daha yakın ilişkiler kurmak, onlara bağlanmak ve gerçek hayatında da o kitaplardaki insanlar gibi insanlar arayıp asla hayatın tadını alamamak... Çoğumuzun içine hastalık gibi yerleşmiş olan bir şey bu aslında ve çoğumuz Raif ve Maria'nın sahip olduğu bir ilişkiye asla sahip olamayarak, bizi anlamayan hatta anlamaya bile çalışmayan insanlarla bir ömür geçiriyor, kalbimizi ve ruhumuzu belki asla karşımıza çıkmayacak bir insana saklıyoruz. Böyle bir aşk var mı ki gerçekten? Maria ve Raif'in ilişkisindeki gibi bir teslimiyet, huzur ve aşk bulunabilir mi bu hayatta? Hoş, onların hikayesi de ayrılıkla bitti. Yazar her zaman hayalini kurduğum bu güzel ilişkiyi böylesine bir acı sonla bitirerek kalbimi de parçalara ayırmış oldu. Bir hikaye böyle güzel yazılabilir mi ya? Bu kadar gerçekçi hisler, böyle bir karakter anlatımı, ben şu ana kadar hiç bir karakteri Raif'i anladığım gibi anlayamamışımdır. Her cümlesinde 'ah o kadar haklısın ki' demekten kendimi alıkoyamadım. Bu güzel karakter ve hikaye için teşekkürler Sebahattin Ali. Huzur içinde yatasın.
-spoiler-
Kitabı bitirdiğim gibi içime öyle bir hüzün, bir özlem ve yoğun bir duygusallık çöktü ki; bu kitapları okurken karakterlere hissettiğim o samimiyet, sayfaları çevirirken duyduğum o
Hikayelerin özel bir yanı yok fakat yazarın uslübü insanı kitabın içine çekiyor. Diğer kitaplarında da bu böyle mi bilmiyorum ama ben bu kitabı okurken sanki yazarla karşılıklı oturmuş sohbet
