Ebrar
@ebrsrr
13 okur puanı
Aralık 2022 tarihinde katıldı
Ah Raif, Ah Maria... Ne ağlattınız beni ama. 2. kez okudum, hatta aslında dinledim, ama belki önceki okuyuşumdan bile daha fazla tesir bıraktı üzerimde. Hayal dünyanda kaybolmuş olmayı o kadar iyi anlıyorum ki, her kitap okuduğunda o kitaptaki kahraman olmayı hayal etmek, kitaplardaki kurgusal karakterlerle hayatındaki insanlardan daha yakın ilişkiler kurmak, onlara bağlanmak ve gerçek hayatında da o kitaplardaki insanlar gibi insanlar arayıp asla hayatın tadını alamamak... Çoğumuzun içine hastalık gibi yerleşmiş olan bir şey bu aslında ve çoğumuz Raif ve Maria'nın sahip olduğu bir ilişkiye asla sahip olamayarak, bizi anlamayan hatta anlamaya bile çalışmayan insanlarla bir ömür geçiriyor, kalbimizi ve ruhumuzu belki asla karşımıza çıkmayacak bir insana saklıyoruz. Böyle bir aşk var mı ki gerçekten? Maria ve Raif'in ilişkisindeki gibi bir teslimiyet, huzur ve aşk bulunabilir mi bu hayatta? Hoş, onların hikayesi de ayrılıkla bitti. Yazar her zaman hayalini kurduğum bu güzel ilişkiyi böylesine bir acı sonla bitirerek kalbimi de parçalara ayırmış oldu. Bir hikaye böyle güzel yazılabilir mi ya? Bu kadar gerçekçi hisler, böyle bir karakter anlatımı, ben şu ana kadar hiç bir karakteri Raif'i anladığım gibi anlayamamışımdır. Her cümlesinde 'ah o kadar haklısın ki' demekten kendimi alıkoyamadım. Bu güzel karakter ve hikaye için teşekkürler Sebahattin Ali. Huzur içinde yatasın.
Hangi tür kitapları seviyorsun?
🔎 Polisiye
💕 Romantik
🚀 Bilim Kurgu
🏰 Fantastik
📖 Klasik
🧠 Kişisel Gelişim
🏛️ Tarih
😱 Gerilim
''İnsan vücudunda trilyonlarca hücre var,'' dedi. ''Ve vücudumdaki her hücre seni seviyor. Bazı hücreler ölüyor, yerine yenileri geliyor ve yeni hücrelerim seni eskilerden daha fazla seviyor. İşte bu yüzden seni her gün bir öncekinden daha fazla seviyorum.''
-spoiler-
Kitabı bitirdiğim gibi içime öyle bir hüzün, bir özlem ve yoğun bir duygusallık çöktü ki; bu kitapları okurken karakterlere hissettiğim o samimiyet, sayfaları çevirirken duyduğum o heyecanı başka hiç bir seride bulamam gibi geliyor... Kitabın ilk 200 sayfasını 1 aydan uzun bir sürede okurken -işlerim vardı- kalan 600 sayfasını tüm işimi gücümü erteleyerek 2 günde bitirdim çünkü gerçekten çok akıcıydı. Güzel bir vedaydı. Neyse ki yazarımız kuru bir sonla bitirmedi, karakterlerin nerdeyse hepsinin değişimini ve yeni hayatlarını bize gösterdi, kitabı ucu açık bırakmadı. Karakterlere gelince... Clary ve Jace, Magnus ve Alec çok iyi çiftler oldular, sahnelerini okurken yumuş yumuş oldum. Sonları, ya da başlangıçları tam istediğim gibi oldu, acısıyla tatlısıyla uzun bir hayat var önlerinde. En azından öyle olacağını umuyorum, fazlasıyla acı çektiler bence ve artık onların da huzur bulmaya ihtiyaçları var. Simon hafızasını kaybettiğinde... O kadar üzüldüm ki, özellikle Izzy için. Neyse ki yavaş yavaş hatırlayacak ve açıkçası gölge avcısı olacak olması -kesin olarak kabul ettiğini göremedik aslında- beni çok heyecanlandırıyor. Sebastian ve Clary sahneleri açıkça midemi bulandırmıştı, Sebastian'ın ölmeden önce Clary'nin rüyasındaki o yeşil gözlü çocuk olması ve en önemlisi yaptıklarından pişman olması beni çok tatmin etti, tam istediğimiz türden bir son oldu onun için.
Emma Carstairs ve Blackthorn'lar, hikayelerine oldukça fazla değinildi ve yazarın bu karakterleri bu kitapta tanıtım için böyle çok kullandığını sanıyorum. Ve tabii ki onları çok sevdim, bu karakterlerin kendi serisini de okumak isterim. Fakat Cehennem Makineleri serisindeki karakterlerin, Tessa, James, Will, bu kadar geçmesi ve onlara olanlardan bu kadar bahsedilmesi canımı sıktı çünkü o serinin
