Ece Bulut
@ecebece
İg:@ecebulutece
Cemil Meriç; fikirlerin ve kitapların adamıdır. Her fikre saygı duyan ve cahillikten, batılaşmadan kaçınmak için kitaplara sığınmış, ağır ve sivri bir dille bu ülkeyi, tek ırk, tek beden içerisine koymuş ve Bu Ülke ‘yi yazmıştır. Bu Ülke, Cemil Meriç ‘in deneme türündeki bir kitabıdır.
Cemi Meriç, denemelerinde bir çok şeyi eleştriyor. Bunlardan biri de dönemindeki sözde aydınlar. Aydınların geçmişten korkmamaları gerektiğini, hatta geçmişden feyzalmaları gerektiğinin üzerinde duruyor. Bir aydının ana dilini çok iyi bilmesi gerektiğini söylüyor.
Kitap, Mahmut Ali Meriç ‘in(Cemil Meriç ‘in kitaplarını yayına hazırlayan aynı zamanda da oğlu olan) Cemil Meriç için yazdığı ‘Entelektüel Biyografi’ ile başlıyor. Ardından Cemil Meriç’ in, kendi yazdığı otobiyografisi ile karşılaşıyoruz. Sonrasında ise Cemil Meriç ‘in denemeleri ve aforizmaları geliyor.
İlk kısımda Cemil Meriç ‘in sağ-sol ve siyasi bakış açısını okuyoruz. Her iki taraftanda olmayan, ama her iki tarafıda destekleyen, özgür fikir-düşünce adamıydı Cemil Meriç. Bu konuların şahsi görüş olduğunu ve her düşüncenin saygıya ihtiyaç duyduğunu anlatıyor. İkinci kısım daha çok batılaşma, edebiyat, tarih ve din arasında gidip geliyor. Üçüncü kısım batı ve dinin çelişkisini, aslında bu ülkenin tek din, tek ırk olduğunu ve aslında islamiyetin herkesi tek insan olarak birleştireceğini , hepimizin kardeş olduğunu anlatıyor. Dört, beş ve altıncı kısımlar edebiyatla ilgili deneme, biyogrofi ve aforizmalardan oluşuyor.
Kitap kesinlikle bitmeyen bir kitap. Zaten öyle bir anda başlanıp, okunamazda. Deneme olmasının da etkisi olmasına rağmen tekrar tekrar okunup sonunun gelmemesi , daha doğrusu gelememesi asıl nedeni. Kitabın son sayfasını görmeniz bu kitabı bitirmeniz için asla yeterli olmayacak. Bu Ülke, Cemil Meriç ‘in
“Kötü bir anıyı unutmanın en iyi yolu güzel bir tanesiyle değişmektir.”
Gül Yetiştiren Adam, Rasim Özdenören ‘in ilk ve tek romanıdır. Roman aslında iki hikayeden oluşuyor. Hikayeler iç içe olduğu için ilk başlarda ayırmak konusunda biraz sıkıntılı olsa da ilerleyen zamanlarda yazım tarzına alışıldığı için daha anlamlı bir hal alıyor. Yazar, üç farklı bakış açısını bir arada ahenk içerisinde güzel bir şekilde kullanmayı başarabilmiş.Konuşmaların cümle içerisinde geçerek, tırnakla belirtilmemesi anlatımda biraz bozukluk yaratıyor.
Hikayelerden biri; modernleşerek itici bir kişiliğe bürünmüş olan Sitare ‘nin ve modernleşmenin ardından ahlaksızlaşan dünyayı anlatıyor. Bir diğer hikaye ise; Dünya ’ya olan tepkisini evine kapanıp gül yetiştirerek gösteren, uğruna savaştığı şeyin aslında bir hiç olduğunu, aldatıldığını düşünen bir adamı anlatıyor. İki hikayeden en çok Sitare ‘nin hikayesini okuyoruz. Gül Yetiştiren Adam ‘ı kitaba ismini vermesine rağmen daha az okuyoruz.
Kitaba ismini vermiş olan Gül Yetiştiren Adam, yaşadıklarından sonra elli yıl boyunca kendini evine kapatmış ve kendini kitaplar,güller ve ibadete adamıştır. Gördüğü bir rüyadan sonra ilk defa evden çıkma kararı almıştır. Bu kararı vermesine sağlayan ise torununun oğludur. Dışarıya çıktığında gördüğü dünya hoşuna gitmeyecektir.
Sitare ise yaşlı bir adam olan Çarli ile evlidir fakat Çarli ‘yi sevdiğini söylemesine rağmen, çoğunlukla onu küçük düşürme çabası içerisindedir. Sitare modernleşmenin yarattığı kötü bir karakterdir. Ahlaksızlaşan dünyayı Sitare sayesinde görüyoruz ve bu da içimizdeki ‘Dünya hangi ara bu kadar çirkinleşti?’ sorusunu meydana çıkartıyor. Fark edemediğimiz, modernleşen dünyanın, ülkemizede ahlaksızlık, çirkinleşme getirdiğini fark ediyoruz. Artık o kadar yabancılaşmışız ki kendimizle, adeta birer tip olmuşuz. Dilimiz, hareketlerimiz, düşüncelerimiz,
