Ecem Gündüz
@ececi
18 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Geçen yıl Kasım ayındaki TÜYAP İstanbul Kitap Fuarı’nda gördüğüm ve kapağı sebebiyle beni ürküten bir kitaptı bu :) Aslında ilginçtir, kitabı fuar alanında bile değil, otobüsteyken benim yaşıtlarımda bir kızın elinde görmüştüm. Bir baktım, bir çift göz kitaptan bana doğru bakıyor, ne oluyoruz demiştim...
Bu roman aklımda böyle kalmış yani. Geçenlerde fantastik edebiyat bölümünde raflarda tekrar görünce hatırladım, sonra da internetten satın alıp okudum. Romanda yazarın alışılmadık bir yazım tarzı olduğunu, konunun ve gidişatın da son derece özgün olduğunu fark ettim. Kitap bitmek bilmedi ama okuması keyifliydi :) Tavsiye edilir.
Şanslı bir çocuktum.
Abim fantastik edebiyat hayranıydı. Ben henüz bıdıcıktım ve onun okuduğu kitaplara özel bir ilgi duyuyordum.
Bir gün abim beni karşısına aldı. Yanlış hatırlamıyorsam yıl 1998-99 idi. Televizyonda Şirinler yayınlanıyordu ve çizgi filmdeki o meşhur söz duyuluyordu evde.
“İyi bir çocuk olursanız belki şirinleri bile görebilirsiniz.”
Abim beni yanına çağırdı. Şirinler'den daha iyi bir şey dinlemek isteyip istemediğimi sordu ve bu kitaptaki Büyük Wottonlu Demirci masalını okudu bana.
Çocukluğumda herkes şirinleri görmek isterken ben yirmi dört yılda bir yapılan, yirmi dört çocuğun davet edildiği ziyafete seçilebilmek ve başaşçının büyük pastasından tatmak isterdim.
Dedim ya, şanslı bir çocuktum...
Silmarillion değişime açık, gelişme potansiyeli olan bir tür türeyiş metnidir. Yani Tolkien de bir insan evladı olarak farklı fikirlerin, ansızın doğan düşüncelerin ağırlığı ile mücadele etmek zorunda kalmış kanaatimce ve ister istemez çeşitli karmaşaların ortasına düşmüş. Öyle ki; Silmarillion, Tolkien'in tüm eserleri ile yüzde yüz bir tutarlılık içerisinde görünmüyor (oğul Cristopher bunu açık yüreklilikle defalarca dile getirdi, benim iddiam değil bu sadece). Belirsizlikler ve Tolkien tarafından yaratılan dünyanın benzersizliğinden kaynaklanan birtakım sapmalar var. Ama aslında bu kurgunun eşsiz yönünü pekiştiren bir hal almış. Sanki yaşandığı hayal edilenler yaşanmış gibi...
Kitabı Altıkırkbeş Yayın'ın 2000 yılı baskısından okumuştum (şu anki zayıf bir tasarım ürünü olan kapağı kederle hatırlıyorum). Küçük bir "İlk Çağ Tarihçesi" ile başlayan kitapta İlk Savaş ve Arda'nın Bozuluşu'nu okudum, Melkor'un kinini sayfaların dokusunda hissettim. Sauron, orklar, Morgoth kelimeleri heyecan kattı o anlara. Akallabeth - Numenor'un Yıkılışı'nda Sauron'u, Gil-Galad'ı, Dokuz Yüzük'ü anımsadım, "Elendil" çığlıkları doldurdu kulaklarımı.
Ah... Sonra Güç Yüzükleri'ne ve Üçüncü Çağ'a dair anlatımları okudum, Sauron ile elfler arasındaki savaşı düşündüm ve Sauron'un hırsı ve kibiriyle başım döndü. Hikayelerde ve şarkılarda yaşayacak olan Eldar'ı duyumsadım bir kere daha.
George R R Martin'i karmaşık bulan, karakter sayılarının ve mekanların fazlalığından dem vuran arkadaşlar... Güç Yüzüklerine Dair eserinin yapı taşlarında olan ögelere (Ak Divan, Valar, Ainur, Orman Elfleri, Andor...) bir göz gezdirin ve fantezi edebiyatının sizi nasıl da güç bir imtihana soktuğunu kendiniz görün!
‘Yeşil Yol’ olağanüstü bir romandır. Evet, sinema tarihindeki en iyi uyarlamalardan biri aynı zamanda. Ancak eserin bana çağrıştırdığı şey daima kitabın kendisi olmuştur.
Kitaba dair yazılması gereken ne varsa, yazılmıştır elbet. Ancak ben en azından kitapla ilgili ufacık bir anımdan bahsedeceğim.
Stephen King’in şaheserini bitirdiğimde (ortaokul son sınıf öğrencisiydim daha) anne ve babamın işyeri servisinde olduğumu unutup hıçkırarak ağladığımı asla unutamam. Meraklı bakışların ağırlığı altında başımı önüme eğmiş, gözlerimi eve varıncaya kadar başka yöne çevirememiştim. Ve zemine basan siyah ayakkabılarımın yanında John Coffey'nin yüzü vardı sanki.
Sıradan bir olay olarak görünecek size… Ama o yüzü gördüğümde benim için sıradışıydı herşey.
