Ecem Gündüz
@ececi
18 okur puanı
Mart 2018 tarihinde katıldı
Reklam
Silmarillion değişime açık, gelişme potansiyeli olan bir tür türeyiş metnidir. Yani Tolkien de bir insan evladı olarak farklı fikirlerin, ansızın doğan düşüncelerin ağırlığı ile mücadele etmek zorunda kalmış kanaatimce ve ister istemez çeşitli karmaşaların ortasına düşmüş. Öyle ki; Silmarillion, Tolkien'in tüm eserleri ile yüzde yüz bir tutarlılık içerisinde görünmüyor (oğul Cristopher bunu açık yüreklilikle defalarca dile getirdi, benim iddiam değil bu sadece). Belirsizlikler ve Tolkien tarafından yaratılan dünyanın benzersizliğinden kaynaklanan birtakım sapmalar var. Ama aslında bu kurgunun eşsiz yönünü pekiştiren bir hal almış. Sanki yaşandığı hayal edilenler yaşanmış gibi...
Kitabı Altıkırkbeş Yayın'ın 2000 yılı baskısından okumuştum (şu anki zayıf bir tasarım ürünü olan kapağı kederle hatırlıyorum). Küçük bir "İlk Çağ Tarihçesi" ile başlayan kitapta İlk Savaş ve Arda'nın Bozuluşu'nu okudum, Melkor'un kinini sayfaların dokusunda hissettim. Sauron, orklar, Morgoth kelimeleri heyecan kattı o anlara. Akallabeth - Numenor'un Yıkılışı'nda Sauron'u, Gil-Galad'ı, Dokuz Yüzük'ü anımsadım, "Elendil" çığlıkları doldurdu kulaklarımı.
Ah... Sonra Güç Yüzükleri'ne ve Üçüncü Çağ'a dair anlatımları okudum, Sauron ile elfler arasındaki savaşı düşündüm ve Sauron'un hırsı ve kibiriyle başım döndü. Hikayelerde ve şarkılarda yaşayacak olan Eldar'ı duyumsadım bir kere daha.
George R R Martin'i karmaşık bulan, karakter sayılarının ve mekanların fazlalığından dem vuran arkadaşlar... Güç Yüzüklerine Dair eserinin yapı taşlarında olan ögelere (Ak Divan, Valar, Ainur, Orman Elfleri, Andor...) bir göz gezdirin ve fantezi edebiyatının sizi nasıl da güç bir imtihana soktuğunu kendiniz görün!
‘Yeşil Yol’ olağanüstü bir romandır. Evet, sinema tarihindeki en iyi uyarlamalardan biri aynı zamanda. Ancak eserin bana çağrıştırdığı şey daima kitabın kendisi olmuştur.
Kitaba dair yazılması gereken ne varsa, yazılmıştır elbet. Ancak ben en azından kitapla ilgili ufacık bir anımdan bahsedeceğim.
Stephen King’in şaheserini bitirdiğimde (ortaokul son sınıf öğrencisiydim daha) anne ve babamın işyeri servisinde olduğumu unutup hıçkırarak ağladığımı asla unutamam. Meraklı bakışların ağırlığı altında başımı önüme eğmiş, gözlerimi eve varıncaya kadar başka yöne çevirememiştim. Ve zemine basan siyah ayakkabılarımın yanında John Coffey'nin yüzü vardı sanki.
Sıradan bir olay olarak görünecek size… Ama o yüzü gördüğümde benim için sıradışıydı herşey.
