Ahmet Ümit, Türk edebiyatının en popüler ve usta kalemlerinden biri olarak, bu devasa eserinde muazzam bir kurgu yeteneği sergiliyor; okuru günümüz İstanbul’unda işlenen sıra dışı bir cinayet ile Osmanlı İmparatorluğu’nun en ihtişamlı, en trajik dönemlerinden biri olan Fatih Sultan Mehmed devri arasında soluk soluğa bir tarihsel yolculuğa çıkarıyor. Roman, bir tarih profesörü olan Nüzhet’in gizemli bir şekilde, tıpkı Fatih Sultan Mehmed’in ölümündeki şüpheleri andırır tarzda zehirlenerek öldürülmesiyle başlıyor.
Cinayeti çözmek için kolları sıvayan Başkomser Nevzat ve ekibi, kendilerini profesörün yakın çevresindeki entelektüel entrikaların, kıskançlıkların ve köklü aile sırlarının ortasında buluyor. Ancak kitabın asıl alametifarikası, bu polisiye soruşturmaya paralel olarak ilerleyen muazzam tarihsel katmandır. Ahmet Ümit, Fatih Sultan Mehmed’in dehasını, yalnızlığını, çocuklarıyla olan gerilimini, İstanbul’un fethinin perde arkasını ve nihayetinde sultanın gizemli ölümünü (bir suikast mı, yoksa ecel mi?) muhteşem bir tarihi vesika titizliğiyle romana dokuyor. Katilin bıraktığı şifreler, karakterleri ve okuru Fatih’in ruh dünyasıyla ve Osmanlı sarayının o tekinsiz dehlizleriyle yüzleştiriyor.
Kitap, adından da anlaşılacağı üzere sadece fiziksel bir cinayeti değil; psikolojik düzeyde babaları, otoriteyi ve zihinlerdeki "Sultan" imgesini öldürmenin varoluşsal sancılarını da derinlemesine inceliyor.
*Sultanı Öldürmek*; tarihi gerçeklerle kurgunun, saplantılı bir aşk hikayesiyle kusursuz bir polisiyenin iç içe geçtiği; okura hem Fatih Sultan Mehmed döneminin o büyüleyici panoramasını sunan hem de son ana kadar katilin kim olduğu sorusuyla meraktan çatlatan, Ahmet Ümit külliyatının en olgun, en zengin ve en sürükleyici başyapıtlarından biridir.
Yazıldığı dönemde ve belki hala cesaret isteyen bir kitap
Evet.
Bu kitabı yazmak gerçekten dava adamı olmak ister.
Adamın suratına çarparken hakikatleri, her an ecel kapını çalabilir.
Çünkü hakikatin duyulmasını istemeyenler acımasız ve canım.
Hakikat her zaman kurban ister. O kurban ya sen olacaksın, yada nefsini hakikate sen kurban edeceksin.
Fikirlerin zindana atılıp, üzerine paslı kilit takıldığı zamanlarda bu kitabı yazmak.
Kaldı ki günümde de durum pek farksız değil.
Daha o kadar sarp ve yokuşlu yollardan geçiyor ki yazar, kolay değil gerçekten.
Cesaret ve inanmışlık eseri bir kitap.
İyi okumalar dilerim
Reklam
Puan vermedi·192 syf.··
Beğendi
·2026 7. kitabı
·84 günde okudu
·Okunma: 01 Haziran 2026 13:20
Reading Zindanı Baladı ~ Oscar Wilde
.
Alıntılar;
.
İnsan eliyle yapılan her bir hapishane
Utanç tuğlalarıyla örülmüştür
.
Birden fazla hayat yaşayanı
Birden fazla ölüm bekler.
.
"Vay!" diye bağırdılar, "Dünya döner,
Ama sakat kalır zincirlenen bilekler!
Bir kez, veya iki kez, nihayet
Adettendir şansını denemek,
Ama bu gizli Utanç Evi'ndeyken
Hep kaybeder, Günah ile bahse giren.”
.
İçeri girdik doğruca, ruhlarımız müesser,
Aklımızda yalnızca Ecel, Keder ve Kader
.
Süklüm püklüm adımlarla
Yürüdük soytarılar kervanında!
Ama umurumuzda değildi: belli ki
Ön saftaydık şeytanın ordusunda:
Kafamız tıraşlı, ayaklarımız kurşun, sanki Duruyorduk bir karnavalın ortasında.
.
En yüce yerdir zarafetin tahtı,
Uğruna tüm insanların uğraştığı
.
Oysa çok garipti görmek
Edebiyatımızın ilk kitabı ve gerçekten kusursuz bir eser. Hikaye çok sürükleyici ve etkileyiciydi. Son ana kadar mutlu son olacak diye bekledim ama malesef çok acı vericiydi. İnsanların açgözlülüğü sonucunda neden hep masum olanlar yanar ki. Kızdığım yerler çok fazlaydı. Fitnat birazcık daha sabretse belki güzel şeyler olacaktı diye düşündüm ama ecel geldiyse başa diş ağrısı bahane tabiki.. Kesinlikle okunmalı...
Psikiyatrist Engin Geçtan’ın kıymeti eseri İnsan Olmak… yazar avama hitap edecek öyle bir eser yazıyor ki sadece 200 sayfa olan bu kitapta kendiniz hakkında çok şey öğreniyorsunuz. Kitap boyunca “aaa bende buna sahibim” “bunun sebebi bu muymuş?” “demek … bana bu yüzden böyle yaptı.” gibi sözlerle okudum kitabı önceki sayfalara döne döne, güzelce hazmederek. Ancak insanın ruhuna hitap eden bu kitap öyle ki 40 yıl önce ilk baskısı çıkmış olmasına rağmen insan hala aynı insan ve yaşamının temelinde hep aynı şeyler var.
İnsanların hisleri, zihinleri, fikirleri hep aynı çalışıyor, değişen tek şey olaylar ve insanlar… Çıkan sonuç hep aynı ama akıştaki insanlar ve buna sirayet eden olaylar her zaman farklı. Kısaca, insan insandır yani.
Kitap ilk olarak ibn Haldun’un “coğrafya, kaderdir” sözünü referans alarak zannımca, birey ve toplum ilişkisini anlatıyor. İlk insanların doğayla mücadele etmek için toplumu oluşturması ancak bunun kendisine faydadan çok zararına değiniyor yazar. Doğadan özgürleşmek isterken insan, aslında kendini topluma bağımlı hale getirerek kendisine yabancı kılıyor. Bireyselleşmesine müsaade etmeyerek onu pasif bir konuma sokuyor, yaratıcılığına ve üretkenliğe adeta set çekiyor. Ta ki toplumlar imparatorluklara, imparatorluklar da refah devletlerine ulaştığında Maslow’un hiyerarşisindeki gibi ihtiyaçları bitiyor ve bu noktada insanın anlam arayışı, bunalımları ve yüzleşmekten korktuğu gerçekleri kalıyor.
Toplumdan sonra insan, kaderini belirleyen en önemli zincirle baş başa kalıyor: anne ve baba. Toplumdan topluma ataerkillik ve anaerkillik yapısı değişse de bir bebeğin ilk yuvası ve hayatını temelde şekillendirecek olan şey annesi oluyor. Annenin en ufacık bir tavrı çocuğun ileride sevgi açlığına ve suçluluk psikolojisine sürüklenmesine sebep
Asar'ın Evlatları'ın devam kitabı olan 
Ecel Kılıcı ilk kitap kadar sürükleyici merak uyandırıcı bir eser. Barış 'ın gerçek kimliğini öğrenmesini, Oğuz Kağan, Metehan ve Okay han ile mücadelesini bol aksiyonu, mizahi öğeleri ve betimlemeleriyle bizzat yaşıyor hissi veriyor. Sabırsızlıkla devam kitabını bekliyor olacağım.
Reklam
Reklam