ece
@ecen_
Zaman zaman kendimi tüm insanlıktan daha güçlü duyuyorum, ama kendimi aynı anda çıplaklıklarından sıyrılmaya çalışan ağaçlar kadar da bırakılmış duyuyorum. Özellikle ben'in, ben'i bıraktığı anlarda. Ya da ikisi bütünleştiğinde. Ve birdenbire, şimdiye dek hiç algılamadığım bir duygu gelip beni buluyor;
Bırakılmışlığın Tadı.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Puan vermedi·252 syf.·
21 günde okudu
·2021 8. kitabı
Güçlü ve güzel kalmak için bir başkasını gereksinmeyen, ona inanan, bekleyen ve çağrıda bulunan hiç kimse olmasa da gücünu koruyan biri var mıydı?
Evet, belki! Kendi kendilerini izleyen, kendi kendilerini yansılayan -istihzayla ve keyifle- yansıtmacı insanlar için geçerliydi bu belki! Ya da kendi heyecanlarının içinde yüzmeyi ve bundan haz almayı bilen duygusal insanlar için, onlar da kendi kendilerinin izleyicisiydiler!
Ne var ki bu, kendi içlerinde bölünmez bir bütün olan ve dolayısıyla eyleme geçerek, başkalarını etkileyerek ve onların bakışındaki yansısında kendini tanıyarak varlıklarını güçlendiremezlerse kendi içlerinde çaresiz kalan insanlar için geçerli değildi.
Bir kadın ruhunun duyabileceği dehşeti ve merakı kim anlayabilir?
Gerçek bu, hepimizin, biz bütün zavallı insan evlatlarının mutluluğa ne kadar bağımlı olduğumuzu niçin siz de hissetmeyesiniz? Şu verimli yeryüzü parçacığında büyük bir sevginin -ve yalnızca bu sayede bile!- büyük bir sorumluluk ve kutsallığın yeşerebileceğine niçin inanmayalım?