Ece Nur
@ecenovan
Ehh sanırım tam hayattan koptuğunu hissettiği anda 25 yaşında kitaplarda hayatı bulmuş bir kızın profilindesiniz
Ankara
71 okur puanı
Şubat 2026 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitap
Pırlantadan alınmayan vergi kitaptan alınıyordu. Çünkü pırlanta alandan değil, kitap okuyandan korkuyorlardı.
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
Caraval evrenine cüretkar bir ana kız karakter1000Kitap
Bildiğiniz üzere bu kitabın ana karakteri Scarlett değil Tella’ydı. Caraval’ın sonlarında Tella’yı aman aman sevmediğim için o kadar da seveceğimi düşünmemiştim bu kitabı ama beni yanılttı. Hatta beni yanıltmaya daha kitabın başlarında Tella’yı sevdirerek başladı.
Tella karakterinin Scarlett kadar çekingen olmaması ve daha cesur olması bu kitabı Caraval’a göre daha akıcı yapmıştı. Tella’yı anlamaya çalışmak da beni kitaba bağladı çünkü bu kızın gerçekten hedefleri vardı ve o hedefleri doğrultusunda her şeyi de yapmaya hazırdı.
Ben açıkçası Caraval’ın asıl konusunun bu kitapta işlenmeye başladığını düşünüyorum çünkü büyülerin temellendirilmesi ve Mire olayları bu kitapta açıklandı. Kader Destesi olayını fazlasıyla sevdim. Yeni eklenmiş karakterlerin çoğunu Finale’de göreceğiz ama bu kitapta gördüklerimizden Kupa Prensi’nin özgünlüğü de beni sayfaları çevirmeye ikna etti.
Sadece Scarlett ve Julian’ı biraz daha okumak isterdim ama yine de bu puan kıracağım kadar büyük bir olay değil. Sonuçta bu hikaye onların hikayesi değildi.
Scarlett okumayı isterdim dediysem de eksikliğini aradığımdan falan değildi. Bence Tella okumak daha güzeldi zaten. Dante ile olan çekişmeleri, Kupa Prensi ile mücadelesi ve ikisiyle de arasında dönen gerilim gayet güzel işlenmişti.
Kitabın büyülü atmosferi de içine çektiği ve ilk kitaptaki adadan farklı bir yerde geçtiği için zaten sihir okuyucuyu da almış oluyordu ama bence sihrin bu kadar buram buram hissedilmesindeki asıl sebep yazarın kalemini sihirle kullanması. Gerçekten güzel yazan bir yazar iki kitabından da anladığım kadarıyla ve okuduğum hikayeler beni tatmin etti. Hatta incelemeyi yazmadan önce Finale’e başladım.
Caraval’ı sevdiyseniz bence okumalısınız. Şahsi görüşüm Caraval’dan daha iyi yazıldığı ve olay örgüsü ve kurgunun daha
Unutma, bu sadece bir oyun.
Caraval kitap yorumuyla geldimm (biraz geç oldu ama olsun)
Bu kitabın atmosferi okuduğum birçok kitaptan ayrıydı, öyle işlenmiş detaylar vardı kii kimin gerçekten kim olduğunu, asıl amaçlarını, hayal mi gerçek mi asla anlayamıyorsunuz size o merak duygusunu çok güzel aktarıyor.
Kitaptaki hiçbir karakter gereksiz değildi bence hepsinin küçükte olsa büyükte olsa hizmet ettiği bir amaçları vardı. Julian'ın amacını Dante'nin kim olduğunu Legend'in nasıl bir oyun oynadığını çözmeye çalışırken delirecektim Scarlett nasıl delirmesin yani.
Sihir konusuna gelince gerçekten güzel işlenmiş detaylardı her şey gerçekmiş hissiyatını çok güzel aktarmıştı bence, duygulara göre değişen elbiseler, gerçeği ve yaşanan olayları gösteren kitaplar, anahtarlar, yiyecek ve içecekler vs. Birde bir şey almak istiyorsun ama bunların karşılığı para değil de değiş tokuş, ömründen bir kaç gün, sırlarının, korkularının, arzularının, isteklerinin ne olduğu hakkında soru sorulması da hikayeye ayrı bir hava katmıştı.
Bizim iki kız kardeşe gelince başta Tellaya çok sinir oldum çok pervasız arkasını asla düşünmeyen bir havası vardı ama sonda yaptığı şeyi öğrendikten sonra bir tık hayran kaldım sanırım... Scarlette gelince yine başta sinirlendim sürekli kardeşini düşündüğü ve kendisini geri plana attığı için ama sonrasında yaptıkları anlamlı gelmye başladı annelerinin gidişinden sonra kendisini ve kardeşini korumaya çalışması ne kadar fedakar bir abla olduğunu gördüm ama birazcık anı yaşamasını ve kendisini de düşünmesini isterdim. Neyse sonu tatlıya bağlandığı için mutluyum ama sonunda Tellaya gelen mektup bir tedirgin etmedi değilll bir an önce ikinci kitaba başlamak istiyorumm.
Bence bir şans vermelisinizzz.
Görmeye gözleri, duymaya kulakları olan, kendini hiçbir faninin sır tutamayacağına inandırabilir. İnsanın dudakları sessizse parmak uçlarıyla konuşur; sözleri her gözeneğinden sızar.
Sigmund Freud
