SPOİLER OLABİLİR!
Seven çok fazla kişi var ama ben gram sevemedim. Takıntılı bir kadının, çocukluğundan beri aşık olduğu kişiye yazdığı bir mektup. Hatta çocuğu ölmesine rağmen hala o adama olan sevgisini bunun üzerinde tutuyor. Kitap boyunca adamın suçlu olduğunu ima edip sürekli senin bir suçun yok demesi ayrı konu. Zweig'in sevemediğim tek kitabı.
Shakespeare'in komedi türünde okuduğum ilk kitabı. Muhtemelen de son olacak. Üzgünüm ama 1500'lü yılların mizahıyla, mizah anlayışım pek uyuşmuyormuş...
Yıllar önce okumuş olduğum bir kitap. Normalde bir kitabın herhangi bir yerini sevmesem bile onu asla unutmam ama bu kitaba dair hiçbir olumsuz şey hatırlamıyorum. Sadece birkaç arkadaşıma okumaları için zorbalık yapmıştım. Yanlış bilmiyorsam gerçek bir hikayeye dayalı. (Devamı spoiler) Ben karakterin, diğer bu tarz kitaplardaki gibi erken öleceğini düşünüyordum ama hiç de beklediğim gibi olmadı. Hatta huzur evinde geçiyor sonlara doğru. İçim ısınarak okudum, tavsiye edilir. :)