Kendi içime yöneldim,beni serbest olmak isteyecek ölçüde sevmediğini düşündüm.Aşk bir cinayet önünde gerilediği sürece sınırlıymış gibi gelir bize, oysa sonsuz olmalıdır.Korkunç bir biçimde yüreğim burkuldu.
seni bir kelime edersem diye korktum
seni kötü bir cümlede kullanırsam
adını söylerken takılırsam, yalnış telaffuz edersem
böyle bir günah işlersem
tanrı affeder diye korktum
Sana kızgın değilim.Sana kızmayacak kadar seni iyi tanıyorum.Sonra seni seviyorum.Neden sevdiğimi bilmeden seviyorum.Bu sevgiyi her gittiğim yere beraber götüreceğim.Allahaısmarladık.
Birbirimize rastlamadan evvelki hayatımız sahiden birbirimizi aramaktan başka bir şey değilmiş... Ne aradığımızı bilmeden aramak... Şimdi içim rahat, aradığını bulan ve başka bir şey istemeyen biri gibi sükunet içindeyim... Dünyada bundan büyük bir saadet olur mu?