Hamdi Ertuğrul
@edebisabit
Bir garip edebiyat öğretmeni...
Türk Dili veEdebiyatı Öğretmeni
Pamukkale Üniversitesi
Burdur
10 okur puanıEylül 2017 tarihinde katıldı
Şu anda okuduğu kitaplar
Hamdi Ertuğrul
, bir kitap okuduPuan vermedi·280 syf.·
5 günde okudu
·Okunma: 11 Temmuz 2020 12:11
·2020 12. kitabı
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
ÇAMURLU ÇİZME
Az ötede Fatih Tramvayı’nda
Yarı beline çamur deryası çizmeler
Ezildi boylu boyuna mor lotus
Ortadan çatladı gök paikeye giden yola
Dökülürdü başı yazmalı
Eli kınalı; evlere
Süklüm püklüm yolluk
Basılır, yaşmağını örten nine
Feryat figan bir ah u zar etti kadın
Koyu külhanbey
Böler kızıla çalan uğursuz geceyi nârasın
Geldi işte allı-morlu akça pakça bu çocuk
Koynundan sökülen validesine elveda demeye
-Ertuğrul
Üç noktalı hayat...
Gözyaşlarımla ısıttım bu gece yastığımın soğuk tarafını...
Gece 01.45 yalnız oda
Odama girdim sağımda masa, masanın üzerinde alelade dağılmış kitaplarımla göz göze geldim. Bir anlık düşünceyle hepsini yakmak istedim. Sonra sebebini bilmediğim bir güç bu düşüncemi kafamdan sildi. Masa ile bitişik yatağım bana göz kırpıyordu yakılmaktan son anda kurtulmuş olan kitaplarım. Çarşafım çıkmış, yastığım ayak ucunda yerini almıştı. Kendimi bıraktım üzerine. Yastığımı başımın altına alıp bir anlığına gözlerim duvarın rengine dikildi, cam göbeği pütürlü duvar bana bakıyordu, her bir pütürcük benim için bir tepeydi, gözlerimi kapadım o tepelerden aşağı doğru yuvarlanmaya başladım. İlk hissettiğim ağzıma giren topraklar oldu. Sonra kollarımı yavaş yavaş çizen keskin, jiletten keskin taşlar. Kollarım bir haritadan farksız çizgilerle donatıldı artık. Burnumdaki sızıyı hissetmem uzun sürmedi. Sıcak bir şeylerin aktığını, ağzımın içindeki toprakla beraber, kanla yumuşayan çamur kokusunun genzimi yakmasıyla hissettim.
Uçuruma doğru yuvarlanmaya devam ederken aklıma bu dehşet sonlanır mı fikri düştü. Ardından gözlerimi açınca, ilk gördüğüm beyaz pürüzsüz tavan oldu.
Sabah 10.30 sineklerle sohbet
Beyaz tavan günaydın diyerek uyandırdı bu sabah beni. Belki de yalnızlığımı azaltmaya çalışıyordum da kafamda uydurduğum bir konuşmaydı ''günaydın.'' Sonra içimi bir korku kapladı. Acaba bu da rüya mıydı? Olamazdı değil mi? Bu gerçekti, gerçek olmalıydı. Artık neyin gerçek, neyin hayal, neyin rüya olduğunun ayırt edilmesine düşüncelerim izin vermiyordu. Yatağımda doğrulup, başımı iki elimin arasına aldım düşünmeye başladım etrafa baktım. Kitaplarım masanın üzerinde yine dağınık, yatak toplanmamış, Üstüm de aynı. Evet, bu gerçek galiba.
Hayatı idrak...Eğitim
‘’Soğuk ,sensiz cam kenarlarında öğrendim,
Kafamdaki mütebessim yüzünün silinmezliğini’’
04.07.20
Zaman denen kavram… Tüm gerçekliğini yitirmesinin üzerinden uzun, çok uzun vakit geçmişti.
Zamanın zamansızlığını tam da o anlarda idrak ediyor kişioğlu. En garibi de nasıl olur da insan nefes alabilirken aynı anda sanki ciğerine kaderin temrenini yiyip iki büklüm sevdaların bendesiymiş gibi yatağında kıvrılabilir. Hayatın tezatlıktan müteşekkil olduğunu çok önceleri öğrenmiştim. Hayat ilginç bir öğretmen. Öğrenmek istemeyen, dersi sabote etmeye çalışan öğrenciye dahi vura vura, kıra kıra öğretiyor. En yürek götürmez gerçekleri. Ardından öğretmenlik kisvesini bırakıp savcı olmaya merak salıyor.
Hayat, dönüyor mahkemeye sense mahkemede avukatsız müştekiye.
-Ertuğrul