Jose Saramago’nun 1998 yılında kendisine Nobel edebiyat ödülü kazandıran romanı. Romanın oldukça akıcı bir şekilde ilerlediğini söyleyebilirim. Yazar, her ne kadar virgül ve nokta dışında başka bir noktalama işareti kullanmamış olsa da metnin sürükleyiciliği bir süre sonra sizi aslında okumayı zorlaştıran bu duruma alıştırıyor. Toplum düzeninin ve onları sağlayan temel değerlerin aslında bir anda nasıl da yok olabileceğini gösteren ve bunu kör olma metaforu üzerinden anlatan etkileyici bir roman. İnsanın en kötü durumlarda bile sırf kendi çıkarını gözeterek neleri yapabileceğini, bütün insanî değerleri nasıl ayaklar altına alabileceğini göstererek bunları sorgulatıp düşündürüyor. Aslında barınma ve yeme gibi temel ihtiyaçları karşılamadan daha üst düzeydeki ihtiyaçların ne kadar da önemsizleştiği görülüyor. Bütün toplum bir anda aynı seviyeye iniveriyor.
Hiç, bildikleri hiçtir, bilmek istedikleri hiç,
Bak da gör şu cahilleri, kurulmuşlar tepesine dünyanın,
Onlardan değilsen şayet kafir derler adama
Boş ver onları Hayyam, sen bak kendi yoluna