Herkese merhaba
Kitap; edep, nezaket, zarafet, mahremiyet, aile ilişkileri, iletişim ve insanın kendine duyduğu saygı gibi pek çok konuya değiniyor. Günlük hayatta aslında bildiğimizi düşündüğümüz ama zaman zaman unuttuğumuz birçok şeyi yeniden hatırlatıyor.
Okurken en çok hoşuma giden şey, kitapta anlatılanların büyük bir kısmına katılıyor olmamdı. Doğru yaptığım davranışların fazla olduğunu görmek beni mutlu etti. Bazı bölümlerde karşıma çıkan cümlelerin o gün yaşadıklarımla tevafuk etmesi de kitabı benim için daha anlamlı hale getirdi.
Açık ara en çok altını çizdiğim kitaplardan biri oldu. Neredeyse her bölümde not almak istediğim satırlar vardı. Nilhan Osmanoğlu'nun kendi zarafetini ve üslubunu kitabına da yansıttığını düşündüm.Nilhan Sultan'ı çok severek takip ediyorum.
Kitap boyunca sık sık edep, saygı, tevazu ve ölçülü olmanın önemine vurgu yapılıyor. Özellikle zarafetin sadece görünüşle değil, insanın tavrı, konuşması ve davranışlarıyla ilgili olduğunu anlatan bölümler ilgimi çekti.
Genel olarak çok beğendim. Ara ara dönüp bazı bölümlerini tekrar okumak isteyeceğim, altı çizili satırlarla dolu güzel bir kitaptı.
Meczup
Ahmet hep kaçıyor. Ama insanoğlu kendinden kaçabilir mi? Nereye giderse gitsin aklını da kalbini de yanında taşımıyor mu?
Meczup’u okurken beni en çok etkileyen şeylerden biri, hikâyenin içindeki türküler oldu. Yazarın tavsiyesine uyup o türküleri dinleyerek okudum. Sayfalar ilerledikçe boğazım düğümlendi, bazı satırlarda uzun uzun durup düşündüm.
Meczup, deli demek değil. Sevdayla başka bir hâle bürünmek, aşkın insanı değiştirmesi demek biraz da… Kitapta sevda var, edep var, özlem var. Aslında hepimizin bildiği o kavuşamama hikâyesi var. Fakat Fatih Duman’ın farkı, bu hikâyeyi anlatış biçiminde saklı.
Kullandığı dil, kurduğu cümleler, karakterlerin konuşmalarındaki incelik ve edep kitabı bambaşka bir yere taşıyor.
Bir çırpıda okuyabileceğiniz kadar akıcı ama bitirdikten sonra uzun süre zihninizden çıkmayacak kadar derin bir hikâye…
Kitap boyunca şu soru aklımdan çıkmadı:
Sevmek beklemek midir?
Ya da sevmek biraz da cesaret işi midir?
Çünkü herkes sevdiğini söyler ama herkes sevemez. Özellikle günümüzde sevgi o kadar kolay telaffuz ediliyor ki, gerçek sevginin ne olduğunu unutmaya başlıyoruz.
Bana göre Fatih Duman bu kitapta sevgiyi yeniden hatırlatıyor:
Sevgi cesaretti. Sevgi beklemekti. Sevgi emekti.
Okuyacak olanlara gönülden tavsiye ederim. 
Fatih Duman 
Meczup
Fatih Duman Meczup
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
ÇÖLÜN ORTASINDA BİR KEHÂNET:DUNEKitap Simyacıları
Bazı kitaplar sadece uzak dünyaları anlatmaz; bizi kendi dünyamızın, insanlığın binlerce yıllık sessiz kalmış kırılma noktalarıyla yüzleştirir. Frank Herbert’ın 1965 yılında edebiyat dünyasına kazandırdığı Dune, derinlerde tam olarak bu yüzleşmeyi sunar. Dune, yalnızca anlatılan olaylardan ibaret kuru bir metin değil; okurken zihnimize yerleştirdiği sorularla, kurduğu çağrışımlarla ve her okunuşunda yeni anlamlar açığa çıkaran katmanlarıyla yaşayan bir yapıttır.
İlk bakışta galaktik imparatorlukların, soylu hanedanların ve yıldızlararası yolculukların evreni gibi görünse de sayfalar ilerledikçe karşımıza çıkan şey teknolojik bir şov değildir. Aksine kökleri insanın en kadim hırslarına, korkularına ve arzularına uzanan derin bir iç dünya yolculuğudur. Herbert, uzak geleceğe ait teknolojik bir dekorun arkasına, tarihin tekerrür eden döngülerini ve inanç sistemlerinin kitleleri uysallaştıran ya da vahşileştiren kadim hikâyesini gizler.
Romanın merkezinde Arrakis vardır; namıdiğer Dune. Fakat bu çöl gezegeni yalnızca bir arka plan değil, romanın gerçek başkahramanlarından biridir. Herbert çölü durağan bir dekor olarak değil; yaşayan, dönüştüren ve sınayan aktif bir güç olarak kurmuştur.
Arrakis’e gelen herkes değişmek zorundadır. Bu gezegen insanın sahip olduğu tüm yapay fazlalıkları elinden alıp geriye yalnızca çıplak özü bırakır; gücü, korkuyu, inancı ve karakteri sınar. Bu yönüyle Arrakis, dünya edebiyatında ve kutsal metinlerde sıkça karşımıza çıkan çöl imgesini hatırlatır: Çöl, insanın kendi hakikatiyle karşılaştığı yegane yerdir.
Musa’nın halkıyla birlikte yıllarca dolaştığı, İsa’nın yalnız kaldığı, peygamberlerin vahye hazırlandığı mekândır. Medeniyetin gürültüsünden uzaklaştıkça, insanın kendi iç sesiyle baş başa kaldığı o mistik alandır.
Paul Atreides’in
#kitapyorumu
HAYA VE EDEP İNCİSİ
HZ. OSMAN
RADIYALLAHU ANH
MUSTAFA NECATİ BURSALI
Hz . Osman'ın Kur'an-ı Kerim'i gördüğümde o kadar heyecanlanmıştım ki ; şehid edilişi okuduğum rivayetlerden, hayatından birden gözümde canlandı. Onun Kur'an sevgisi benim yüreğimdeki Kur'an sevgisini kat be kat artırdı. Kur'an-ı Kerim'i daha farklı okumaya başladım . Her sene Hz . Osman hatmi yapıyoruz ve okurken hep Hz . Osman'ı düşünüyorum, ona Fatiha okuyorum , dua ediyorum. Bu hatmi yapmamıza vesile olan teyzeme teşekkür ediyorum.
Hz Osman; hem haya ve edep incisi
Hem Kur'an aşığı hemde öyle bir aşık ki rabbim Kur'an-ı Kerim okurken şehid olmayı nasip etmiş.
Hem eşleri ;
Rukayye
Ümmü Gülsüm
Fahite bint Gazvan
Ümmü Amr bint Cündeb
Fatıma bint Velid
Ümmü’l-Benîn bint Uyeyne
Remle bint Şeybe
Nâile bint Ferâfise
Okuduğum tüm kitaplarda yaparım bunu.. Beğendiğim, katılmadığım ,ilginç bulduğum, komik gelen yerlerin altını çizer sayfanın kenarına da notlar alırım. Bu kitapta sayfanın kenarına yazdığım cümleler genelde şöyleydi: Pes!, N'apıyorsunuz len siz!!,yuh, hadi canım, yok artık!, olum kendinize gelin yahu, edep yahu.. Kitap bitince de şunu dedim: Ne okudun kızım sen, neydi bu??
Üçlemenin ikinci kitabı inceleme. Spoiler içermez:)
”Herkes ettiğiyle kalır!”
”Güllü;güzel ama görgüsüzlüğü her hâlinden belli bir taşralı genç kadın.Onun için hayat neydi? Rahat ekmeğe,lükse,paraya kavuşmak.Para işte.Anayı kızdan ayıran.
Güllü karakterini toplumun baskıcılığına,babası ve abisi tarafından para karşılığında bir mal gibi satılmasına karşı çıkan,direnmeyi, güçlü olmayı başarmış bir kadın olarak görmeyi çok isterdim.Bir kadının hayatta ki tek güvenci paralı ya da parasız bir erkek olamaz!
Ekonomik eşitsizlik ve adaletsizlik! Bir tarafta Çukurova topraklarının kızgın güneşi,yağmuru,ayazında kurumuş,dudakları çatlamış,bakışları çarpılmış insanlar!
Gözler gözlere dikilmiş,susuluyor,hayaller,yalnız hayaller işliyor!
Bir tarafta kim kuvvetliyse,kimin partisi güçlüyse onun elinde kalan tapusuz topraklar. ‘İş bitirenin,kılıç kuşananındır’ temsili..Günümüz özeti diyebiliriz aslında.
Babadan oğula-dededen toruna geçen,topraklarla birlikte miras bırakılan kin ve düşmanlık!
-“ Ben sıramı saldım, sizleri yetiştirip büyüttüm. Siz de cocuklarinizi yetiştireceksiniz. Topraklarla birlikte kinlerimizi de miras bırakıyoruz.!”
Özellikle kitabı okurken,Güllü,Muzaffer,Zekai Reşit ve diğer çoğu karakterlerin yapmış olduğu ahlaksızlıkları okumak oldukça tahammül seviyemi zorladı.Bu kısımları yazar keşke daha edebi bir dille yazsaymış diye düşünüyorum.
Yinede Orhan Kemal’in muhteşem kalemini okumak oldukça güzeldi.Ve üçüncü kitapta bizleri neler bekliyor acaba diyor,bu yolculukta bana eşlik edip,sonsuz sabır gösteren sevgili kitap dostum 
Nrgnbkn a teşekkürlerimi sunuyorum. Hadi dostum üçüncü kitapta birlikte finale gidiyoruz.
Son sözüm tüm Cemşir,Reşit,Muzaffer ve Güllü gibi tüm ahlâk yoksunlarına.
“Girdim ilim meclisine, eyledim kıldım talep;Dediler ilim geride, illa edep, illa edep.”(Yunus Emre)
Nrgnbkn a teşekkürlerimi sunuyorum. Hadi dostum üçüncü kitapta birlikte finale gidiyoruz.
Son sözüm tüm Cemşir,Reşit,Muzaffer ve Güllü gibi tüm ahlâk yoksunlarına.
“Girdim ilim meclisine, eyledim kıldım talep;Dediler ilim geride, illa edep, illa edep.”(Yunus Emre)