A
@edepyaahuu
26 okur puanı
Kasım 2019 tarihinde katıldı
Mücella’nın hayatında bir şey olsun istiyoruz. Bir aşk bir arkadaş bir bir eş. Kitabın sonuna kadar bekledim ve inandım aşık olacağına. Hatta 6 çocuklu talip çıkınca “Hah dedim işte oluyor” Yok olmadı kitap aşksız durgun bir şekilde bitiverdi. O kapının eşiğinden çıktığı günler o sinemaya gittiği gün insan kendi gibi seviniyor. Sade,olağan akışında bir kitap ama annemi,anneannemi daha iyi anlamama sebep olan bir kitaptır. Biz küçükken bizi “Akşam ezanından erken evde ol” demelerini anladım. İlk sayfada ne diyor “Tanımaktır,anlamanın ilk şartı” Annemi,anneannemi ve o nesli tanıyorum artık Mücella sayesinde. Teşekkür ederim Nazan Bekiroğlu.
Reklam
Paranın masum bir aşka tercih edilişi... Kitabın son on sayfası resmen hüzün. Yapma güvercin,gitme güvercinim demek istedim!
Kitapta kendinden önce sevdiği kadını düşünen yoksul bir memur görüyoruz. Paltosunun düğmesi,çizmeleri,kaldığı yoksul mutfak dairesi bize çok yoksul bir hayat portesi çiziyor. Bu yoksulluğun arasında da güçlü bir aşk.
Kadın alma dedikçe alan bir adam. Kadın ihtiyacım yok dedikçe adam daha çok alıyor. Zaten aşk bu değil midir? Önceliklerimizi kendimizden “o”na çevirmek. Ben demeden “biz” demek.
Yer yer durağanlaşsa,konudan uzaklaşsa hatta aşktan uzaklaşılsa bile son sayfaları değer biraz durağanlığa.
O yalnızlığın,onsuzluğun ölümden beter oluşunun tasviri çok güzeldi. Siz gideceğinize keşke kalbimi sökselerdi diyor son sayfalarda. Ayrılık zaten bu değil midir? Kalbimizi de götürür giden. Biz sol yanımız boş yaşamaya çalışırız. Sol yanı eksik kalan biri ne zaman tam olur? Sol yanına kavuşunca. Ben aynen bu duyguları hissettim,hissettirebilen koca Dostoyevski’ye sonsuz teşekkürler!
Benim için kitap nedir dersen budur! Belki Nevşehire sık sık gittiğim için belki kitapları bu kadar sevdiğim için belki dilini çok beğendiğim için benim için kitap budur!
Mustafa Güzelgöz... Eşekli Kütüphaneci... Sıcacık bir hikaye. Sonu hüzünlü bitmiyor bence. Mustafa Güzelgözün amacına ulaştığı ve “gözünün arkada kalmadığı” bir son.
Verilen mesajlar, fedakarlık içinizi ısıtacak. Kesinlikle okumalısınız.
Türk yazarlardan diline hayran olduğum yazardır Hüseyin Rahmi Gürpınar... Kitap sizi ilk sayfalardan içine alıyor. Monoton,durağan olan bir tek sayfası bile yoktu aktı gittiii su gibi. Yer yer güldürüyor,güldürürken de düşündürüyor. Evet diyor insan bizler de yaptık böyle şeyler bizler de inanmışız hurafelere. Keyifli bir kitap. Son zamanlarda okuduklarım arasında en keyif aldığım diyebilirim. Daha önce de yazmıştım okuduğum kitapta kendimden,kendi kültürümden bir şeyler arıyorum. Bulmak istediğim her şeyi veren bir kitaptı...
Acaba kitabın adı neden Tuhaf Bir Kadın diye düşündüğüm roman. Roman diyorum ama bildiğimiz giriş-gelişme-sonuç romanlarından değil. Dört bölümden oluşan ve benim en sevdiğim kısım Kadın bölümüydü yani son 20 sayfası çok güzeldi. Onun haricinde ilk sayfalarda yarım mı bıraksam diye düşündürten bir kitap. Yazar fikirlerini bu kitap aracılığı ile gözümüze sokuyor resmen. Alt metin olarak verse daha da beğenebilirdim. Tuhaf bir romandı. Belki ilk kez Leyla Erbil okumanın verdiği şaşkınlık da olabilir. Son 20 sayfadaki iç hesaplaşmaları için okunabilir.
Reklam