Diyelim ki, işe mişe boşverip, kuyruğu omuzladın;
Gönlüne danışıp, avare oldun yani...
Gün boyunca gezip tozdun, yaşamak güzel.
Amanın, akşam oldu, sular karardı;
Akşam oldu, anan, bacın aç-taksir;
Kömürün yok, gazın yok; ama akşamlar oldu.
Şimdi ne yüzle evine döneceksin?
Şöyle göğsünü gere gere,
Kapının çıngırağını çalıp;
Ben geldim! diyemezsin...
Hanimiş o erkeklik?
O tokluk, o çeki-düzen nerede?
Yaşamakla iş bitmiyor.