emine taş
@eeminetass
İnsan toplumunda dehşet içinde ve cehennem gibi uykusuz gecelerde yaşamaktansa hapiste olmanın daha sağlıklı olduğunu düşünüyordum bazen.
Reklam
Melankolimi ve öfkemi gizlemek için büyük çaba sarf ettim ve bunun yerine, kendimi masum bir neşe havası geliştirmeye adadım. Böylece yavaş yavaş eksantrik bir soytarıya dönüştüm.
Her günü pes etmeden, umutsuzluğa kapılmadan, intihar etmeden, hatta siyaset tartışmaya devam ederek nasıl atlatıyorlar?
"Bütün dünya korkunç anılarla dolu; nereye baksam, onun yaşamış olduğunu ve benim onu yitirdiğimi görüyorum."
Büyük bir heves ve umutla başladığım bu kitap beklentilerimin de oldukça üstündeydi. Gurur ve Önyargı gibi bir hikaye beklerken sadece tek bir çift ile değil, aşkın her türlüsünü gözümüze sokarak bize heyecanla okutan Brontë, çok fazla ağlamama sebep oldu. Yaşadığı dönemin şartlarına göre insan üstü sayılabilecek bu romanı daha erken okumamanın pişmanlığı içindeyim. Hafızam keşke silinse de tekrar baştan okuyabilsem dediğim nadir kitaplardan oldu. Bu kitaba sıradan bir aşk romanı olarak bakanlara da ne kadar acıyorum. İçinize sindirerek, yavaşça ve acele etmeden, karakterleri hayatınızda bir yerlere koyarak okumanızı tavsiye asla etmem! Çünkü bir süre etkisinde kalacağım ve nasıl kurtulurum bilemiyorum.
