Buluşalım
Öylesine yüksekte ki ışık taşmakta gibidir
Birbirine karışmış saatin ve çığlığın kadehinden, Saydam bir akış, içinde
Bolluktan başka bir şey kalmayan, belirtilmiş. Buluşalım, alalım
Avuç dolusu saf çıplak varlığımızı
Sabahın yatağından ve akşamın yatağından,
Zamanın izini kazdığı her yerden,
Değerli suyun buharlaştığı her yerden,
Birbirimize doğru yönelelim, sanki sonunda
Her birimiz bütün hayvanlar ve şeyler,
Bütün ıssız yollar, bütün taşlar,
Bütün akışlar, bütün madenler.
Bak,
Burada çiçeklenir hiç; ve onun taçlan,
Onun şafak ve günbatımı renkleri, onun
Yeryüzüne gizemli güzellik katkıları
Ve onun koyu yeşili bir de, ve onun dallarında rüzgâr, Bizim içimizde olan altındır: maddesiz altın, Sürmemenin, sahibolmamanın altını,
Rıza göstermiş olmanın altını, tek alev
İmbiğin biçim değiştirmiş yamacında.
Sayfa 99
Reklam
Şafakta
Daha hızlı olacaktır gök.
Bir çember, Aldırışsızlığın gürlediği. Işık
Tanrının yerinde.
Nerdeyse ateş, görüyor musun, Gece yağmuru suyunun gerdelinde.
Sayfa 89
Çarpışmayı bırakmış iki savaşçı mı,
Yatışmamış düşen iki sevgili mir
Hayır, ışık ışılda oynamaktadır
Ve işaret hayattır
Var olanın saydamlığı ağacında.
Sayfa 97
Elini ver bana dönüşsüz,
Günbegün taşlardan -
Işıkta geciken düşlerden
Ve sonsuzun kötü arzusundan arındırdığım belirsiz su. Bitmesin kaynağın nimeti
Kaynağın yeniden bulunmuş olduğu anda,
Ayrılmasın uzaklar
Bir kez daha yakından,
Artık kurumuş değil de tatsız olan suyun tırpanı altında. Elini ver bana ve önümden git ölümlü yazda
Bu değişmiş ışık gürültüsüyle, Dağıl, ben dağılırken, ışıkta.
Sayfa 87
Ama seni unuturken seninleyim,
Parmaklarımı mı gevşetiyorsun,
Avuçlarımla bir kadeh mi yapıyorsun,
Ben içiyorum, senin susuzluğun yanında,
Sonra bırakıyorum suyun akmasını bütün gövdemize.
Reklam