Kim, benim için sadece Ölmeden Önce Okunması Gereken 1001 Kitap listesinde olduğu için okunmuş bir kitap olarak kalacak. Hikâye hiç içine çekmedi. Kitaptan aklımda kalan tek şey, sonundaki “Eğer” şiiri oldu.
eniyi tercüme budur1000Kitap
Puan vermedi
Sömürgeciliğin Keşif Kolu: Oryantalizm – Batı'nın Hayaletli Aynası
Edward Said'in kalemi, bir cerrahın neşteri gibi keskin ve bir şairin fırçası gibi akıcı; 1978'de yayımlanan Oryantalizm, Doğu'yu Batı'nın zihninde bir labirent olarak değil, bir ayna olarak resmeder –ama bu ayna, kırık ve çarpıtılmış, sömürgeciliğin tozlu izlerini taşıyan bir cam. Kitap, bir manifesto olmaktan öte, bir arkeoloji kazısı: Batı'nın Doğu'yu "keşfetme" edasıyla kurduğu bilgi tapınağını, tuğla tuğla söküp, altında yatan iktidar damarlarını açığa vurur. Said, Filistinli bir sürgünün gözünden bakar; bu, kişisel bir hesaplaşma değil, evrensel bir ifşa: Oryantalizm, sadece bir akademik disiplin değil, sömürgeciliğin öncü koludur –gözetleyen, sınıflandıran, egemen kılan bir makine.Said'in argümanı, bir nehir gibi akar: Oryantalizm, 18. yüzyıldan beri Batı'nın Doğu'yu –Arap dünyasından Hindistan'a, İslam'dan Uzak Doğu'ya– egzotik bir "öteki" olarak inşa ettiği bir söylem sistemidir. Bu, masum bir merak değil; Napolyon'un Mısır seferi gibi somut işgalleri besleyen bir ideoloji.
Oryantalist, bir kaşif değil, bir haritacıdır: Doğu'yu fethetmek için önce zihninde çizer, sonra gemilerle peşinden gider. Kitap, üç ana damara ayrılır –Said'in mimari bir titizlikle kurduğu bu yapı, okuru bir labirente sokar ama çıkışını da gösterir. İlk kısım, oryantalizmin kökenlerini deşer: Klasik metinlerden –Flaubert'in harem fantezilerinden, Kipling'in imparatorluk masallarına– örneklerle, Doğu'nun nasıl bir "zayıf, irrasyonel, gizemli" figür olarak sabitlendiğini gösterir. Said, bu imgelerin tesadüf olmadığını vurgular; onlar, Batı'nın "rasyonel, güçlü, normal" kimliğini pekiştirmek için icat edilmiştir. İkinci kısım, oryantalizmin kurumlarını hedef alır: Akademi, diplomasi, edebiyat –hepsi, Doğu'yu bir laboratuvar
Reklam
13)
“İnsanlar işlerine gelmeyen gerçekleri sevmezler.”
"Ama hiçbir zincir en zayıf halkasından daha sağlam değildir."
Meşhur dedektif Sherlock Holmes! Zekası, hızlı düşünürlüğü ve ileri görüşlülüğü (ve birazcık sosyopatlığı) sayesinde olayları çabucak çözen bir dedektiftir. Yanında ise yol arkadaşı Dr. Watson daima bulunur. Aslında bu kitapta Sherlock ve Watson'a odaklanmamışlardı. Kitap iki bölümden oluşuyordu. İlkinde bir cinayetin çözümü, ikinci bölümünde ise bir takım geçmişi okuyoruz. Tabii ki çok şaşırdığım tam Sherlock Holmes'ün kitabı diyeceğim yerler oldu fakat inanılmaz etkisinde kalmadım. Bu sanırım fazla gizemli vaka incelememden kaynaklanan bir şey :D Yine de Sherlock Holmes'ün yeri benim için apayrıdır. Dizisi ve filmi de aynı şekilde. Şiddetle (gerçek anlamında değil:)) tavsiye ederim. Tabi eğer cinayet, gizem çözme, davaları seviyorsanız.
Mesleğinde ilk başlarda çok başarılı sayılmazdı; odasında hasta beklerken tekrar hikâyeler yazmaya başladı. İlk önemli eseri, 1887 yılında "Beeton's Christmas Annual"da basılmış olan "Kızıl Dosya" isimli hikâyeydi. Bu hikâye Sherlock Holmes'un ilk kez göründüğü hikâye olma özelliğini taşımaktadır ve karakter kısmen üniversitedeki profesörlerinden bir tanesi olan Joseph Bell'e benzemektedir. Sherlock Holmes'un göründüğü diğer hikâyeler Strand isimli dergide basılacaktı. Garip bir şekilde, İngiliz yazar Rudyard Kipling de başarılarından ötürü Conan Doyle'u kutladı ve "Acaba bu karakter arkadaşım Joe olabilir mi?" diye sordu. Joseph Bell'e olan benzerlik gözünden kaçmamıştı. Fakat Sherlock Holmes için, Bell'den çok, Edgar Allan Poe'nun karakteri C. Auguste Dupin'i model almıştı. (kaynak:wikipedia)
Keyifli ve kanlı okumalar :)) 
Korku Vadisi - Sherlock Holmes 
Arthur Conan Doyle
Korku Vadisi - Sherlock Holmes Arthur Conan DoyleKorku Vadisi - Sherlock HolmesArthur Conan Doyle · Türkiye İş Bankası Kültür Yayınları · 201610,5bin okunma
︎Kitabın kendisi, ihtiyacım olduğu dönemlerde bana ufak bir yoldaş oldu. Herkesin mutlaka okumasını istediğim Rudyard Kipling adlı şairin bir şiirinin, kitabı ifade de yeterli olacağını düşünüyorum. İyi okumalar..♪
EĞER
Bütün etrafındakiler panik içine düştüğü
Ve bunun sebebini senden bildikleri zaman,
Eğer başını dik tutabilir ve sağduyunu kaybetmezsen,
Eğer sana kimse güvenmezken, sen kendine güvenir
Ve onların güvenmemesini de haklı görebilirsen,
Eğer beklemesini bilir ve beklemekten de yorulmazsan,
Veya hakkında yalan söylenirse sen yalanla iş görmezsen,
Ya da senden nefret edilirde kendini nefrete kaptırmazsan,
Bütün bunlarla beraber ne çok iyi, ne de çok akıllı görünmezsen,
Eğer hayal edebilir de hayallerinin esiri olmazsan,
Eğer düşünebilip de düşüncelerini amaç edinebilirsen,
Eğer zafer ve yenilgi ile karşılaşır
Ve bu iki hokkabaza aynı şekilde davranabilirsen,
Eğer ağzından çıkan bir gerçeğin bazı alçaklar tarafından,
Ahmaklara tuzak kurmak için eğilip bükülmesine katlanabilirsen;
Ya da ömrünü verdiğin şeylerin bir gün başına yıkıldığını görür
Ve eğrilmiş yıpranmış aletlerle onları yeniden yapabilirsen;
Eğer bütün kazancını bir yığın yapabilir
Ve bir yazı tura oyununda hepsini tehlikeye atabilirsen,
Ve kaybedip yeniden başlayabilir
Ve kaybın hakkında bir kelimecik olsun bir şey söylemezsen ;
Eğer kalp, sinir ve kaslarını eskidikten çok sonra bile işine yaramaya zorlayabilirsen,
Ve kendinde “dayan “ diyen bir iradeden başka bir güç kalmadığı zaman
Dayanabilirsenˑ
Eğer kalabalıklarda konuşup onurunu koruyabilirsen,
Ya da krallarla gezip karekterini kaybetmezsen,
Eğer ne düşmanların, ne de sevgili dostların seni incitemezse,
Eğer aşırıya kaçmadan tüm insanları sevebilirsen,
Önce yazarın bu kitapta üzerine konuştuğu eserleri okumanızı tavsiye ederim
Kitaplarla bir yıl başlığında yıl içinde okuduğu kitapları aylara göre sıraladığı bir liste ile başlıyor eser, bu detayı aklınızda tutun.
Bu bir günlük. Gittiği yerlerde fırsat buldukça oturmuş yazmış sevgili Manguel. Özelliği şu ki yaşadıkları ve gözlemlerini okudukları ile ilintileyerek kaleme almış. Yazarın kalemini çok seviyorum bu ayrı, fakat bu kitaptan çok da zevk alamadım çünkü bahsettiği kitapların çoğunu okumamıştım. Bildiğimiz gibi Manguel bir profesyonel okuyucu. Çok okuyan ve daha önemlisi okuduklarını yaşadıkları ve hayata dair gözlemleri ile anlamlı bir bütün haline getirebilen birisi. Tam da bu sebeple Manguel’in kitaplara dair yorumlarını okumak önemli, çünkü başka bir gözlük takıp yazılanlarda yepyeni keşifler yapmanızı sağlıyor. Bu kitaptaki yorumlarını okurken, her ne kadar ifade gücü yüksek olsa da, bahsettiği karakterler ve olaylar hakkında bilgim olmadığı için konu kafamda hep yarım kaldı. Bunu Tatar çölü üzerine konuştuğu kısımda fark ettim. Drago’yu ve ruh halini çok iyi bildiğim için Manguel’in olayı ele alışı zihnimde Tatar çölünü bambaşka bir noktaya taşıdı. Kendi adıma şuna karar verdim, bir kaç yüz kitap daha okumadan Manguel’in sularında yüzmememeliyim ki, bu muhteşem kalemin yazdıkları öylece yanımdan akıp geçmesin. Bu tabi kitabın içeriğine göre de değişir.
Bu kitap adına okurlara verebileceğim tavsiye; önce yukarıda bahsettiğim kitabın girişindeki listeye bir göz atın. Eğer kitapların büyük bir çoğunluğun okumadıysanız bu kitabı okumayı ertelemenizi öneririm.
Kitabın başındaki listeyi olduğu gibi paylaşıyorum;
Kitaplarla Bir Yıl
-Adolfo Bioy Casares'ten Morel'in Buluşu
-H. G. Wells'ten Dr. Moreau'nun Adası
-Rudyard Kipling'den Kim
-François René de Chateaubriand'dan Mezar Ötesinden Hatıralar
-Sir Arthur Conan Doyle'dan Dörtlerin
Bu kitabı ne beğendim diyebilirim ne de beğenmedim diyebilirim. Çünkü içerisinde bulunan dört öyküyü okurken hiç sıkılmadığım gibi hiçbir şekilde de etkilenmedim. Evet her öykünün mistik ve gizemli havası vardı ama bunlar belirli belirsiz bir tat bırakıyor okuyanın damağında bence. Bazı şeyleri tam olarak anlayabilsek sanki öykünün sırrı açığa çıkacakmış gibi gibi. Ama fikir olarak güzel düşülmüşler bir yandan da. Sadece eksik olan bir şeyler var ama ne olduğunu bilemiyoruz. Öykülerin doyurmayan tarafını okuyan biri açığa çıkarabilir mi acaba? Yani aslında ilk iki öyküde hatta üç öykü mü demeli son öyküde geçen “afyon”un etkisindeki insanların gördükleri düşlerden fırlamaymış gibi geliyor. Eğer yazılış amaçları buysa fikir muazzam ama öteki türlü rüyalar aleminde gibi geçen öykülerin hiçbir yere bağlanmaması dediğim gibi bir şeyler eksikti ama eksik olan neydi diye akıllara getiriyor…
Reklam
Reklam