Ekinç Eser
@ekinceser
Şu anda okuduğu kitap
“İnsanların büyük çoğunluğu yüzmeyi öğrenmeden yüzmek istemez.” Ne anlamlı bir söz, değil mi? Yüzemek istememeleri doğal, çünkü karada yaşamak için yaratılmışlar, suda değil. Ve düşğnmek istememeleri de doğal, çünkü yaşamak için yaratılmışlar, düşünmek için değil! Evet, kim düşünürse, kim düşğnmeyi kendisi için temel uğraş yaparsa, bunda ileri bir noktaya ulaşabilir; ne var ki, karayla suyu değiş tokuş etmiştir böyle biri ve bir gün gelir suda boğulur.
Bazı hikâyeler tam tahmin ettiğin gibi ilerler. Bazılarıysa son sayfada tüm bildiklerini sorgulatır. 🤯
Ters köşeleri seviyorsan, seni sonuna kadar merakta bırakacak 3 kitap önerisini keşfetmeye hazır ol!
Okudum ve hayatım değişti denecek kitaplardan bir tanesi. Bir roman değil öncelikle hayat dersi gibi. Üzerine yazılacak o kadar çok var ki nereden başalamam gerektiğini gerekten bilmiyorum. Bazı şeyleri kopuk kopuk yazabilirim, o yüzden kusuruma bakmayın.
Öncelikle anlatım tarzı biraz ağır. Öyle otobüste giderken okunacak bir kitap değil. Uzun, ağdalı ve devrik cümleler çoğunlukta. Hatta bir ara Marcel Proust okuyorum hissine bile kapıldım. Özellikle 70-80 sayfası zor aktı ama sonrası durdurulamazdı. “Bozkıkurdu Üzerine İnceleme” safhasını tekrar tekrar okudum. Belki bu benim biraz kalın kafalı olmamdan da kaynaklanmış olabilir.
Bir kendini gerçekleştirme, insanın hayattaki amacını (eğer varsa) bulma hikayesi. Bir çok yerinde kendimden yansımalar buldum kitapta. Özellikle Harry’nin sosyalleşme çabası ve daha sonra bundan pişman oluşu neredeyse benim benzer durumlarda hissettiklerimle aynı. Yalnızlığın getirdiği bir şey belki de bu. Bu arada şunu söylemeden geçemeyeceğim; bundan önce TATAR ÇÖLÜ’nü okudum ve şuna kanaat getirdim; Drogo bir “Bozkırkurdu”.
Bölümlerden bir çok not aldım ama bunları burada uzun uzadıya anlatmak çok gereksiz olacak zannımca. İşin özü şu:
Ne kadar aydın, bilgin veya ermiş olursanız olun eğer hakkını vererek sahip olduğunuz bu hayatı yaşayamıyorsanız ölmeyi hakediyorsunuz denektir. Kendinizi üstün görüp diğerleri diye sınıflandırdığınız kişilere kibirle ve yukarıdan bakmak içinizi sadece karamsarlıkla doldurur. Yapmak istediğiniz bir eylemi, yapmanız gerekn zamanda yapmak zorundasınız çünkü hayat gerçekten çok ciddiye alınmayacak kadar kısa.
Herkese sevgiler.
Okumak için acele etmediğim hatta arasıra okumaktan az kalsın vazgeçeceğim bir kitap. Ama iyi ki vazgeçmemişim.
Son zamanlarda okuduğum en güzel ve beni etkisi altına bir eser. Akıcılığı, olayları anlatışı, okuyucu kendi atmosferinşin içine çekmesi, dilinin sanatsal sadeliği gerçekten mükemmel.
Bilmiyorum belki de asker olduğum için beni daha çok etkiledi. Kitabın başında Drogo’nun anne evini terketmesi, ilk tayin yeri hakkında hissetikleri, oradaki ilk günleri, gerçek hayat hakkındaki düşünceleri sanki benim bir teğmen olarak Tunceli’ye gittiğimde hissettiklerimle aynı.
Çocukluktan çıkıp artık yetişkinliğe geçerken hayat bizi yalnız kalmaya zorlar. Yaşam hep bir umut koyar önümüze, hep daha iyisinin olduğu umudu ve biz onu ararken veya ona ulaşmaya çalışırken zaman hiç düşünemeyeceğimiz kadar hızlı bir şekilde akıp gider. Ne yazık ki bu süre içerisinde geçtiğimiz yollarda artık geriye gitme şansımız kalmamıştır. Drogo gibi hep genç kalacağını düşünür insan. Ve biz bazı şeyler için geç olduğunun ancak herşeyi yitirdikten sonra farkına varırız.
İnsanı biraz ümitsizliğe düşürüyor bu kitap. Ama yine de hiç bitmesin istedim. Hatta son sayfaları okumadan bırakmak istedim.
Lafın özü; herkese tavsiye ederim.
