”güçlüsün, dünyayı yerinden oynatabilirmişsin gibi geliyor. gel gelelim dünyanın umurunda olmayan, hapisten farksız bu kasabada yaşamak zorundasın. sağa bak ağaç sola bak ağaç, gitmeyip de ne yapacaksın?”
- kasaba, 1997, nuri bilge ceylan
“35 yaşındayım… daha hiç bir şey yaşamadım ki ortasında olayım hayatın. ama kenarındayım o kesin; hem de en kenarında, bizim mahalle gibi… hayatta en çok askerliği sevdim. ben askerken çok sevda mektubu yazdım; başkalarına. çok mektup okudum; başkalarının. elin gariplerine de eziyet ettim. niye? çünkü ben şehirliydim. nüfusumda buranın adı yazıyor; ama şehir beni takmıyor…”
youtu.be/u9gM1TLmRdE