Ebeveynler, çocuklarını her zaman 'hayata hazırlama' adı altında psikolojik olarak yıpratıyorlar. Bir çocuğun hayatın tozpembe olmadığını bilmeye ihtiyacı yoktur; bir çocuk annesini anlamak zorunda değildir, bir çocuk babasının parasını hesap etmek zorunda değildir. Çocuk yaramazdır, çocuk hayatı güzelleştirir, çocuk hayata bir anlam katar. Onları kendi anlamsız hayatlarınıza çekmeyin.
Elbette ki empati yapabilen, cahil olmayan bireyler yetişsin isteriz; ama bırakın çocuklar (5-10 yaş) eğlensinler, bırakın mutlu olsunlar. Gençleri de rahat bırakın; varsın yemek yapamasınlar. Yemek yapamayan bir çocuk hayata tutunabilir; akademik başarısı kötü olan bir çocuk, hayalleri için daha çok çabalayıp onları gerçekleştirebilir.
Ama söylesenize; anne ve baba sevgisini başkalarında arayan bir çocuk hayata nasıl bağlanabilir, hayatı nasıl sevebilir? Siz ona hep eksik olduğunu hissettirirseniz o nasıl mutlu olabilir?