“Evimde gereksiz eşyaların hepsi var şüphesiz. Sadece gerekli olan tek şey eksik: Buradaki gibi kocaman bir gökyüzü parçası. Hayatınızın üstünde hep bir gökyüzü bulundurmaya çalışın yavrucuğum” diye eklerdi bana dönerek.
Irkına, milletine, vatanına bakmaksızın, çocuktur çocuklar;
Masumdur her zaman, tüm dünyada.
Nereye istersen oraya gider, neyi verirsen onu alır, hangi duyguları sunarsan ona dönüşür.
Hepsi sevgiyi, saygıyı, merhameti ,adaleti, özgürlüğü ister.
Fakat her çocuk bunları alamaz. Neden.?
Sözde herkes adaletli, eşit, Özgür değil mi?
Değilmiş..!
Çünkü bazı sesler duyulmaz, bazı eller tutulmaz, bazı çocuklar unutulur.
İşte o çocukların çok şey eksik.
Kiminin bisikleti,
Kiminin yemeği,
Gülüşü,
Evi,
Annesi, babası, kardeşi,
Okulu, neşesi...
Kimin ise ömrü eksik, nefesi..!
Bu dünyada bazı çocukların,
Hayatı eksik..!
0-30p: Kontrollü okuyucu 📖
40-70p: Hafif bağımlı 👀
80p+: Geçmiş olsun, kitaplar seni ele geçirmiş 😅
“Hiçbir şeyi olmayan, anadan üryan, evsiz barksız, pislik içinde, kölesiz, yurtsuz bir insanın huzurlu bir hayat yaşaması mümkün olabilir mi? Mümkün olabileceğini göstermek için Tanrı size birini gönderdi. Bana bakın, ne evim var ne yurdum, ne malım mülküm, ne kölem: yatağım döşeğim yok, eşim veya çocuğum yok, yuvam ya da konağım yok; bir yer, bir gök, bir de şu gariban harmanim. Ama neyim eksik? Acıdan da korkudan da azade değil miyim?” Epiktetos
Gibi...
Bazı işlerimizin daha insani, daha iyi, içten, samimi olması için çoğu kere minik dokunuşlar gerekiyor. Son bakış, son süzüş, son sesleniş, son okuma, son dinleme öyle işe yarıyor ki sanki o olmasa her şeyi eksik olacakmış gibi...
Evet... evet... ben "sevgi"ye susadım. Sevgi olmayınca bendeki her şey eksik sanki...
