Pablo Neruda tutkulu bir aşkı dile getirirken duygu yoğunluğunu yumuşak tonu ile satırlara çok güzel yansıtmış.Doğal güzellikleri sevgiliye etkili bir şekilde yakıştırması ve kendince dünyadaki her bir güzelliğin onsuz eksik olacağını o kadar güzel anlatıyor ki. Şairin kaleminden bir sone ile son verelim ; Seni seviyorum, nasıl yahut ne zaman veya nereden olduğunu bilmeden. Seni seviyorum basitçe, problemler ve gurur olmaksızın: seni böyle seviyorum çünkü bundan başka bir sevme bilmiyorum, öyle ki orada ne ben var ne de sen... Eğer şiir okumayı seviyorsanız böyle güzel bir şairin durağından mutlaka geçmelisiniz. Umut dolu kitaplara, keyifli okumalar...
William Shakespeare - Sone·158 syf.·1000Kitap
10/10
Beğendi
·2021 69. kitabı
Selamün aleyküm :)
İngiliz edebiyatının ünlü şairi William Shakespeare'in ünlü şiir dizelerinden biridir "Soneler" (154 sone ) ki haksızda sayılmaz. Okurken Shakespeare ile beraber acıyı içimde hissettim. Özellikle sone 143 ve 148 te şairin sevdasını olağandışı benzetmeleriyle iliklerime kadar hissettim. Anladığım kadarıyla şair esmer kendini beğenmiş, kötü kalpli birine olan sevdasını lirik bir ifadeyle haykırıyor... Her ne kadar kitabın anlatımı şiir olsada öykü okuyormuş hissiyatı verdiriyor. Acaba diğer sayfada neler olacak, daha ne kadar ezecek sevdiği karşısında kendisini, neler haykıracak sevdiğine, vazgeçecek mi, kavuşacak mı... Ve daha neler neler ! Okurken şair kadar sizde o sözler altında eziliyorsunuz sanki... ( kelimeleri bu kadar anlamlı kullanması olsa gerek )
Didem Madak'tan sonra etkilendiğim ikinci şair olarak hayatıma girdi :)
Bir tavsiye : youtu.be/4TX7w2eCu4c dinleyerek okuyabilirsiniz :)
Kitaptan küçük bir alıntı :
Putperestlik demesin benim aşkıma kimse,
Sevgilimi put gibi göstermesinler asla;
Türkülerimin hepsi tek kişiyi övmüşse
O tek kişi aşkımdır, severim onu hâlâ.
Bugün de sevecendir, o yarın da sevecen,
Ondadır şaşmaz vefa ve her pürüzsüz değer;
Sadakat eksik olmaz benim şiirlerimden:
Başka söze yan çizip sırf vefayı söylerler.
“İyi, güzel ve sâdık”, şiirlerimin özü,
“İyi, güzel ve sâdık” demesem de kastım bir;
Yarattığım hep aynı, değiştirsem de sözü,
Bu üç konu birleşip ufka sonsuzluk verir.
İyi, güzel ve sadık, çokluk yaşarlar tek tek,
Var olmamıştı üçü birlikte şimdiye dek.
William Shakespeare - Sone 105 (syf 111)
Şair burda bize cevabını veriyor... İyi okumalar :)
Reklam
“Beklemek cehennem gibidir ama yine de beklerim seni.”
William Shakespeare - Soneler / 58. Sone
Kitabı okurken aklımın bir köşesinde içimde defalarca tekrarladığım bir soneydi bu.
Okuduğum ilk Absürd Tiyatro örneği Beckett’ten. Okuyan herkesin kendisinden bir anlam katacağı bir eser bence bu.
Godot kim? Neden onu bekliyoruz? Bu soruları sormadan okumanız gereken bir eser öncelikle. Benim şahsen kitabın ismiyle düşüncelerim o kadar ters çıktı ki daha önce böyle şaşkına çeviren bir eser okumamıştım.
İki karakter, Estragon ve Vladimir. Onların birbirini başa saran günleri ve geceleri. Zaman kavramı yok. Gün aydın, gece karanlık tek bilinen bu.
Dün bugün müydü, bugün bugün müydü? Ya da dün yarın mıydı? Körler bilemez!
Biri her şeyi unutan, taktığı tek şey ayağı olan Gogo, biri düşünceleriyle boğuşan Didi. Birlikteler, hep. Ayrılmak istiyorlar, ama gitmiyorlar. Yine aynı yerde, her zaman.
Varoluş sancıları üzerine o kadar güzel değinmiş ki Didi, asmak istese de kendilerini yine de yapamıyorlar. Gitmek istiyorlar ama gidemezler, Godot gelecek. Peki ya Godot kim? Her okur kendisine bunu sormalı aslında. Çünkü herkesin kendisine göre bir Godot’u var. Ona umut veren, asla bilmediği ve uzun zamandır beklediği. Bekliyorsun ama neyi beklediğini bilmeden. Belki bir dilek, belki bir insan, belki bir nesne, bir hayal, zaman. Godot beklemek miydi peki? Kitap bunu mı imâ etti? Peki ya onların benlikleri? Yaşama tutunmaları için eksik olan yönleri? Yaşamlarını ağaca asmak yerine devam ettirmeliler iyi ama Godot gelmiyor bir türlü. Bulmalılar. Zamanı yitirmeden, başa sarsa dahi hep en başa dönse bile.
Müthiş bir eserdi. Kafamdaki düşünceleri toparlayıp bir paragrafa dökmek yerine dağınık bıraktım.
Godot kimdi? Neden onu bekliyoruz? Bu sorular bizim varolma nedenimizi sorgularken
William Shakespeare İngiliz edebiyatının tüm dünyaca bilinen en önemli ismi , kendi kadar yazdığı eserlerinde tanındığı, yarattığı karakterlerin, oyunlarında yer alan repliklerin ezbere bilindiği ünlü oyun yazarı, şair ve oyuncu.
Shakespeare'dan ilk okuduğum oyun Bir Yaz Gecesi Rüyası'ydı ve çok severek okudum kitabı. Ardından kitaplıkta eşinirken elime yazarın Soneler'i geçti, başladım hemen okumaya.
154 sone var kitapta. Sone ne diye merak edenler için bir parantez açalım hemen , sone belli bir uyak ve ölçü kalıbına dayalı on dört dizeden oluşan şiir demek. Sonenin ilk yazınsal tür olarak İtalya'da çıkıp daha sonra İngiltere'ye geçtiğini de söyleyip bu bahsi kapatalım. Sonelerin bir çoğunun 1592- 1598 yılları arasında yazıldığı sanılmakla birlikte, sonelerin tamamının topluca basıldığı yıl 1609.
Peki Shakespeare ne anlatıyor bu sonelerde?
Aslında yarı örtülü bir yaşam öyküsü var sonelerde, hayatın içinde olan tüm duygular var, aşk, sevgi, nefret, sadakat, ihanet, ölüm, özlem, umut, kıskançlık, kısaca insana dair her şey var.
Benim okuduğum Soneler Remzi Kitabevi'nin Saadet - Bülent Bozkurt çevirisiydi. Temiz bir dil kullanılmış çeviride, ancak bu dizeleri orjinal dilinde okumak, okuyabilmek mutlaka başka bir okuma zevki olacaktır kanaatindeyim. Zira bana biraz duygu eksik gibi geldi.
Kitapta yer alan 66. Sone biraz meşhur bir sone. Şimdi önce benim okuduğum çevirideki 66 soneyi paylaşacağım ardından Can Yücel'in meşhur 66. Sone çevirisini. Varın siz karar verin hangisi daha size hitap ediyor diye.
Bezdim hepsinden, ölüm gelse de huzur getirse!
Hangisini saysam: Haklının hakkı hiç verilmez;
Allı pullu giysi düşer, beş para etmez serseriye;
En güvendiğin adam seni aldatmaktan çekinmez.
Ona buna hayasızca yaldızlı paye dağıtılır,
Tertemiz genç kıza hoyratça
Yüzlerce yıldır en çok konuşulan, tartışılan aşk hikâyesi... Aşkla onore edilmiş bu kahramanlar kimler, soneler gerçekten Shakespeare'ye mi ait, başka birilerinin yazdığı soneler de var mı, gerçek mi yoksa kurmaca mı, tanrının kadın yüzü verdiği delikanlı ya da siyah saçlı kadın kim?... Bir sürü soru ile içinde kayboluyoruz sonelerin...
Aşk, tutku, af, hıyanet, acı, sevgi... Her duyguya uygun sone yazmış büyük şair... Dolayısı ile her okuyan kendisinden bir parça buluyor. İyi bir çevirisini bulduğunuz halde müptelası olacağınız, okumayanın çok eksik olacağını düşündüğüm bir eser.
Kitapla kalın...