Kaybettiğin her şey eksilmek değildir; Bazen kalbini yüklerinden arındıran bir başlangıçtır...✨🤍😌
Reklam
Kötülüğe tahammül edemiyorum. Çünkü kötülük eğitilmez. Çünkü kötülük, ışık almayan bir yerdir. Çünkü kötülük, empati alışverişinin olmayışından kaynaklı uyuşuk, tembel ve hareketsiz; suçlayıcı bir lisanı olan, en çok da ben odaklı bir yerdir.
Çünkü kötü insanlar yüzeyseldir. İyilere tahammül edemezler ve sesleri gök gürültüsü gibidir. Bir tabeladan ibarettirler. Etiketlere takılırlar. Bunlara “bakan kör” diyebiliriz.
Çünkü güçlü olana değil, zayıf olana saldırırlar. Çünkü kendi kendilerine ahlak dağıtırlar. Vicdan pozu verirler. “İyi bir insanmış gibi” davranma kaygısı güderler.
Zengin hayatların güzellemelerinde yerlerini alır, methiyeler dizerler. Aynı sahte döngüde devam ederler. Fetiş pozların klişesine düşerler.
Eylem ve söylemleri farklıdır; tutarsızdır. Eleştirdikleri her şeyin stepnesidirler.
Bugün kötülüğü hayra mı yoralım? Midem almadı. Hoş bir hususiyet de eksilmek.
Eksilmeden çoğalmıyor insan…
Tayrkn
Aslında hayat bir gönlü kırmamak birader
Bir samimi gülüş, fırında taze ekmek
Top oynayan çocuklar
Omuza koyulan bir el
Alından süzülen ter demek
Aslında hayat dediğin insanlıktan ibaret
Kollamak kurdu kuşu böceği
Umut etmek geleceği
Aslında hayat helalinden yemek ekmeği
Güne sahip çıkmak şükür etmek demek
Gir bir gönle imar et demek
Yaraları tımar et demek
Acıyan yerlerini üfleyip öpmek demek
Aslında hayat umudun kendisi birader
Evinde sobanın tütmesi, saksıda çiçeğin bitmesi
Ocakta tarhananın pişmesi demek
Camların tertemiz silinmesi
Emeğin bilinmesi
Anne elinin öpülmesi demek
Aslında hayat yaşamak demek birader
Ertelememek demek
Dünü ve yarını bilmek demek
Bugünü ilmek ilmek örmek demek
Bazen yoka var demek
Bazen rıza göstermek
Bazen öfke hiddet sağanak
Silinen Hayatın GölgesindeŞiir
Yalnızlığa alışmak zor,
Sessizliği bir kuyu gibi dinlemek zor.
İnsan kendi içinde bile dinlenemezken,
Zordur her eksilen sesle biraz daha eksilmek.
Her giden sima, her kaybolan görüntü;
Zamanla kararır her şey, renkler çekilir,
Fakat bazen o zifiri karanlık, her yerden daha sevimli.
Yalnızlığa alışmak zor,
Bir başına ıslık çalmak, şarkılara sığınmak...
Ötekileşmek, kendine bile yabancılaşmak,
Ve bir bir terk etmek elinde kalan her şeyi.
Aslında silinen ne simalardır ne de şehirler;
Yavaşça silinen, ömrün kendisidir.
Geriye kalan tek canlı, hatıralar;
En tatlı olanlar ve en acımasız vuranlar...
Zihnin dehlizlerinde yüzlerce yeni yüz,
Daha güzel, daha özel hayaller kurulur.
Her şeye rağmen o boşlukta yankılanır:
Yalnızlığa alışmak çok zor...
Garp yeli
Garp yeliReklam
Reklam