Şunu sakın unutma. Her giden kayıp değildir. Her bitiş yıkım değildir. Ve her vedalaşma eksilmek değildir. Bazen vedalaşmak… Kendini geri almaktır. Kendini yıllarca rehin bıraktığın yerden çekip çıkarmaktır. Kendi kalbinin yeniden sende atmasıdır.
İşte gerçek güç tam burada başlar. İnsan herkesi tutmayı bıraktığında değil… Kendini bırakmamayı öğrendiğinde büyür.
Şimdi sana son bir şey söyleyeceğim. Eğer buraya kadar geldiysen artık şunu biliyorsun:
Seninle yürümeyen hiçbir şey, o ömrü sırtında taşımaya değmez. Ve bazen hayat, en temiz kapıyı veda edebilenlere açar.
insanın yaratarak yok olduğunu anladın. yaratıcılığın bedelinin yarattıkların kadar eksilmek olduğunu kabul ettin. ve amacın bu oldu. yaratarak yok olmak. son düşüncen de yok olana kadar yaratmak.
Hayat ikiye ayrılıyor; eksilmek ve çoğalmak. Doğarak çoğaltıyorduk dünyayı, ölerek eksiltiyorduk ve buna hayat diyorduk. Hayat bir eksilme serüveniydi aslında.